15 listopada 1992

„Gdyby zważono dokładnie moje bóle, a moje biedy razem byłyby na szali! Cięższe są one teraz niż piasek morski, stąd nierozważne me słowa.”¹

Drżę z przerażenia na myśl, że mogę się mylić!
Czy będę obciążona winą w Twojej Obecności, mój Boże?
Jednak zapuściłam w Tobie korzeń,
widziałam Ciebie, jak tam stoisz, milczący,
ze Swoją Ręką wyciągniętą jak ktoś czekający na jałmużnę,
wtedy usłyszałam Głos,² nadano mi Imię³
i moja dusza wpadła w Ramiona Mojego Ojca.
O Boże! Jakże cię kocham!

Moje dziecko, Moje dziecko …. jakże Ja, Pan, kocham cię! kocham cię do łez …. przestań słuchać złego, który próbuje zniszczyć wszystkie dobre rzeczy, które ci dałem;

miej wiarę w Moją Miłość, Ja nigdy cię nie zawiodę⁴ …. nigdy⁵ … więc miej Mój Pokój, ten Pokój, który ci dałem i wiedz, Moje dziecko, że większej Miłości niż Moja nie spotkasz nigdy …. ach, Moje dziecko, przylgnij do rąbka Mojej szaty; jestem tutaj i z tobą;