De 9e Waar Leven in God-Pelgrimage ging naar het Heilig Land. De Pelgrimage duurde precies één week, van maandag 26 augustus tot en met zondag 1 september 2013. De eerste vijf nachten brachten we door in Jeruzalem, in het grote ‘Dan Jerusalem Hotel’. Voor de overige drie nachten werden de pelgrims verdeeld over drie hotels in Nazareth, aangezien er in die stad geen enkel hotel was waar onze hele groep samen kon verblijven – we waren met heel veel! We hadden elke dag zestien bussen nodig die in colonne reden om ons te vervoeren! Er waren bijna 700 pelgrims uit 60 landen, die 20 verschillende kerkdenominaties vertegenwoordigden.
In de Waar Leven in God-Boodschappen verkrijgen we een een intimiteit met Jezus. De pelgrimage is bedoeld als een fysieke uitdrukking van deze intimiteit door de lezingen die we hoorden, door de vriendschappen die we sloten en hernieuwd, de gebedsvolle erediensten en de ervaring om ons te bevinden op die plaatsen waar Christus leefde, predikte, bad, stierf en herrees. De internationale pelgrimages bieden christenen en deelnemers uit andere religies de gelegenheid om samen te komen als een levende uitdrukking van de Boodschap van de Heer en Zijn verlangen naar Eenheid.
Maandag, 26 augustus
We begonnen onze pelgrimage, en zetten dit vervolgens aan het begin van elke dag voort, met het zingen van het “Onze Vader” in het Aramees. Na de gebeden heette Vassula iedereen welkom en bedankte ze onze Heer voor de gelegenheid om deze pelgrimage in Jeruzalem te mogen maken. Ze bedankte alle organisatoren: Theodora, Ann Marie Peters en de gehele Amerikaanse groep die zo veel hebben bijgedragen aan het promoten van Waar Leven in God via het nieuwe boek: ‘De Hemel Bestaat, Maar De Hel Ook’. Ze bedankte ook de mensen uit andere landen die hebben meegeholpen aan de promotie van het boek.
Vassula zei dat Jezus onze spirituele gids en ons spirituele reisbureau was. Ze noemde zestig landen (Argentinië, Armenië, Australië, Oostenrijk, België, Benin (Afrika), Brazilië, Burkina Faso, Burundi, Canada, Chili, China, Kroatië, Cyprus, Tsjechië, Denemarken, Egypte, Engeland, Ethiopië, de Faeröer, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Hongarije, IJsland, India, Indonesië, Ierland, Israël, Italië, Japan, Letland, Libanon, Luxemburg, Malawi, Martinique, Mauritius, Mexico, Nederland, Nieuw-Zeeland, Nigeria, Noorwegen, Palestina, Papoea-Nieuw-Guinea, Peru, de Filipijnen, Polen, Puerto Rico, Roemenië, Rusland, Schotland, Zuid-Afrika, Spanje, Zweden, Zwitserland, Taiwan, Trinidad, Oeganda, Uruguay, de Verenigde Staten, Venezuela) vertegenwoordigd waren. Ze voegde eraan toe dat we door de Heilige Geest een enorme rijkdom bezitten. We zien de Eenheid die Christus voor ogen heeft en dat is Gods benadering: een intieme wijze, toegankelijk, bereikbaar. Hij verkondigt Zijn Boodschap van Liefde overal. Vassula herinnerde ons eraan dat bij elke stap om de Eenheid te herstellen, de hele Hemel en Aarde zich verheugen en zegeningen over die bijeenkomsten worden uitgestort. De toorn van de Vader neemt af.
Ons werd een video getoond waarin paus Franciscus sprak over de noodzaak van Eenheid binnen de Kerk, en we hoorden dat hij en de Russisch-orthodoxe patriarch elkaar in Jeruzalem zouden ontmoeten. De paus riep iedereen op te bidden en de Heer om Eenheid te vragen. Vassula schetste vervolgens kort de grote zorgen en het Lijden van Jezus, omdat Zijn Lichaam, de Kerk, nog steeds verdeeld is over de datum van Pasen. Als we de datum verenigen, zal het Zicht van Velen hersteld worden. Ondertussen drinkt de Heer de beker van onze verdeeldheid en zegt tegen Vassula dat ze moet drinken wat bitter is. Hij zegt ons dat er een zwaardere straf op aarde zal komen naarmate we de eenwording van de Paasdatum langer uitstellen.
Zoals inmiddels gebruikelijk is bij WLIG-Pelgrimages, kwamen de aanwezige geestelijken in een plechtige in processie binnenlopen. Ieder van hen stelde zichzelf en zijn land van herkomst voor. Er waren meer dan 100 geestelijken en spirituele leiders uit 20 kerkdenominaties.
Kardinaal Felix Toppo, die er niet bij kon zijn, stuurde ons zijn hartelijke groeten en was buitengewoon blij dat hij de gelegenheid had om zijn liefde, vrede en vreugde in de Vader over te brengen. Hij wenste ons toe dat we zouden groeien in een steeds dieper geloof en dat de Geest van de Heer ons tot missionarissen van liefde en geloof zou maken, zoals het de bedoeling is van de Vader en de Kerk. De boeddhistische monnik, de Eerbiedwaardige Suddhananda, had vijf van onze pelgrimages bijgewoond. Aangezien ook hij er niet bij kon zijn, stuurde hij zijn felicitaties namens zichzelf en de boeddhistische monniken. Hij wenste ons allen een veilige voltooiing van de pelgrimages toe en verklaarde dat we in het Heilig Land bij de Grote Geest van Christus waren.
De hartelijke ontvangst werd overgebracht door de Armeense aartsbisschop Aris Shirvanian van het Armeense Patriarchaat van Jeruzalem. Hij heette ons welkom bij de heilige plaatsen van Jeruzalem en Galilea: het Heilig Graf, de plek waar de Heer werd gekruisigd en begraven; Bethlehem, waar de Liefde werd geboren met vrede voor allen; Galilea en alle plaatsen die verband houden met het leven van Christus. De gepensioneerde anglicaanse bisschop Riah Hanna Abu El-Assal van Nazareth heette de pelgrims welkom namens de christelijke gemeenschap en de Palestijnse christenen in het Land van de Heilige. Hij wenste ons een spiritueel bezoek toe en wilde dat we ook de menselijke situatie van de mensen in dit land zouden ervaren. Hij vroeg ons te bidden voor eenheid, opdat we zouden kunnen leven volgens de Geest van Christus.
Fr. Nicholas uit de VS sprak over de schare van Gods priesters, een waar boeket, en dat zij allen dezelfde toewijding en hetzelfde verlangen hadden om zich op te offeren voor de eenheid. In het verlengde van de viering en terugblik heette Fr. Abba Gabriel op zijn beurt de paters, broeders en zusters welkom. Hij herinnerde ons eraan dat Jezus bij ons was en blij was, net zoals hijzelf blij was deel uit te maken van de bijeenkomst van Gods volk. Fr. Georgeos Kokonos uit Zuid-Afrika riep ons op om elke zondag te bidden voor Eenheid, tot Onze-Lieve-Vrouw te bidden en naar Eenheid te streven.
Fr. Mouradian uit Argentinië benadrukte dat het werk dat we daar deden niet voldoende was. Iedereen moest op zijn eigen plek werken aan Eenheid, door tot daden te komen en naar Eenheid te streven. In Buenos Aires hebben er interreligieuze ontmoetingen plaatsgevonden tussen de islam en de christelijke religies. We hebben behoefte aan een Eenheid van de kerken; een diepe Eenheid van liefde, begrip en acceptatie. Fr. Mouradian legde uit dat hij een vriend van de paus was en namens hem vroeg hij ons allen om voor de Heilige Vader te bidden.
Tot slot heette bisschop Mourad van de Syrisch-orthodoxe Kerk van het Heilig Land en Jordanië ons welkom in het Heilig Land. Hij zei dat zij moeilijke tijden doormaakten. In zijn kerk, zo voegde hij eraan toe, bidden zij het Onze Vader in het Aramees. Hij vroeg ons om met een dorst in ons hart te bidden voor Eenheid. Hij zei dat de Heer Vassula had uitgekozen. We moeten luisteren naar de oproep van Jezus; de oproep om één te zijn. (Hoofdstuk 17 van het evangelie van Johannes) We zijn allemaal dienaren van de Hemel en zijn geschapen om in Eenheid te leven. Hij moedigde ons aan om te zeggen: “Ik heb U lief, Heilige Geest”. De kracht ligt in de Eenheid van de Drie-eenheid.
Maandag 26 augustus (Bethlehem)
We gingen naar Bethlehem (Marcus 2:1-23), op slechts 10 km van Jeruzalem, dat tegenwoordig in feite een zuidelijke voorstad is, maar door een hoge muur en een controlepunt van Jeruzalem is gescheiden. Na onze ochtendsessie, die onder meer een rooms-katholieke Heilige Mis omvatte, bezochten we de Basiliek van de Geboorte (de Geboortekerk), inclusief de grot waar Jezus werd geboren.
Alle 700 pelgrims wachtten twee uur om via een smalle trap naar beneden te lopen, de ondergrondse ruimte in waar Jezus werd geboren. We baden allemaal op deze heilige plek en konden onze hand leggen op de plek waar onze Heer werd geboren. Hoewel we met zo velen waren, bleef de menigte stil en was er een vredige sfeer. De gebedsvolle sfeer binnen de groep deed ons eraan herinneren dat we ons op heilige grond bevonden.
In de Sint-Catharinakerk in Bethlehem, vlak naast de Geboortekerk, vond een onverwachte ontmoeting plaats met een groep van 600 pelgrims onder leiding van aartsbisschop André-Joseph Léonard, de katholieke primaat van België. Tot de groep van de aartsbisschop behoorde ook Vicka, één van de zieners uit Medjugorje, hoewel zij niet in de kerk aanwezig was toen wij elkaar ontmoetten. Die groep pelgrims had een oecumenische en zelfs interreligieuze dimensie, vergelijkbaar met Waar Leven in God, en samen baden beide groepen de Rozenkrans. Om de aartsbisschop te citeren: er was sprake van een “vurige gemeenschap van harten, tot ieders tevredenheid”.
Dinsdag, 27 augustus (Jericho, de Dode Zee en Bethanië)
Na het bidden van het Onze Vader in het Aramees hielden Fr. Theodoros, de Grieks-orthodoxe aartsbisschop van Jeruzalem, aartsbisschop Shirvanian en rabbijn Alon, toespraken over Eenheid.
Aartsbisschop Theodoros dankte de Heer dat we samen waren en dat onze liefde voor Christus ons verenigde. We hadden verschillende tradities en gebruiken, maar Christus verenigde ons allemaal. Dank aan Christus! Hij complimenteerde ons met ons rijke programma, maar dat was te verwachten, want alles vond plaats in dat Land en aangezien we allemaal liefde koesterden voor de Kerk van Christus, verwelkomde hij ons alsof zijnde een orthodox. Hij bedankte Vassula en het team van Waar Leven in God en schonk Vassula een icoon.
Vervolgens nam aartsbisschop Shirvanian het woord. Hij zei dat onze spiritualiteit zou worden versterkt in het Heilig Land, de geboorteplaats van Christus. Zijn Kerk werd opgericht tijdens Pinksteren, toen 3.000 mensen werden gedoopt en de Heilige Geest ontvingen. Sindsdien heeft de Heilige Geest de evangelisatie van de hele wereld mogelijk gemaakt. Dit was de vierde pelgrimage van de aartsbisschop met Waar Leven in God. Hij bedankte Vassula voor het organiseren van deze pelgrimages, aangezien ze in overeenstemming waren met het evangelie. De pelgrimage bracht ons naar het Heilig Land: Syrisch-orthodoxen, anglicanen, lutheranen, kopten en anderen, verenigd in Christus en met een standvastig geloof ondanks de uitdagingen.
Rabbi Alon Goshen Gottstein reciteerde een psalm in het Hebreeuws: “Zegen ons, Vader, opdat wij allen één mogen zijn in het licht van Uw Aangezicht”. We hebben allemaal een geestelijk thuis in dat Land: joden, moslims of christenen. In navolging van de profetie “Mijn huis is een huis van gebed voor vele volken”, zei hij dat Jeruzalem het hart van de mensheid is. De wereld kijkt naar Jeruzalem; wat bieden wij de wereld? We negeren elkaar en bidden ondanks elkaar. We hebben geen gemeenschappelijke gebedsruimte. Hij zei dat een Gebedsruimte deze Bijbelse profetie zou vervullen. Rabbijn Alon zei dat het “Hope House of Prayer and Education“ in Jeruzalem zou worden gebouwd als een plek waar alle mensen samen kunnen bidden, samenwerken en samen actief zijn. De grond is aangekocht, er is een commissie opgericht bestaande uit vele verschillende vertegenwoordigers van de belangrijkste religies ter wereld (waaronder kardinaal Toppo, zo vertelde hij ons) en zij boeken vooruitgang met het project. De visie van eenheid en vrede inspireerde ons allemaal.
Die dag bezochten we de Berg van de Verzoeking en de Dode Zee. De Berg van de Verzoeking ligt 1.200 ft boven zeeniveau, terwijl de Dode Zee 1.400 ft onder zeeniveau ligt. We reden over de Jordaanse weg naar Jericho, de weg die Jezus nam toen Hij de blinde man genas en het verhaal van de Barmhartige Samaritaan vertelde. Die weg loopt grotendeels door de woestijn en is het leefgebied van de bedoeïenen. De stad Jericho is een bloem midden in de woestijn en staat in het Oude Testament bekend als de Stad van de Palmbomen.
Er is ongeveer 60 miljoen gallon water nodig om Jericho te irrigeren. In Jericho is zoet water te vinden, dat ‘Elisa-water’ wordt genoemd; mensen kunnen daaruit drinken. Daarnaast zijn er nog andere natuurlijke bronnen. Elisa stichtte deze allereerste stad in Bijbelse tijden, maar er zijn al nederzettingen geweest die bijna 11.000 jaar teruggaan. Tegenwoordig is Jericho een Palestijns gebied waar nog maar 900 christenen wonen. De meesten zijn geëmigreerd.
Op de top van de Berg der Verzoeking, waar Jezus veertig dagen lang door de duivel werd verzocht, staat een klooster uit de vijfde eeuw. Daar woont één Grieks-orthodoxe kluizenaar-priester. Nadat we met de kabelbaan naar de berg waren gebracht, beklommen de pelgrims de 118 steile treden in de brandende middagzon om de top te bereiken, waar we baden en de iconen van het klooster vereerden.
Onze volgende stop, de Dode Zee, was buitengewoon verfrissend na de hitte en de zon van de Judeaanse woestijn en de Berg der Verzoeking. De modder van de Dode Zee bevat mineralen die wereldwijd worden verkocht vanwege hun gunstige effecten op de huid en andere gezondheidsvoordelen. De zee wordt de Dode Zee genoemd omdat er geen leven in voorkomt; het water is te zout om enige levensvormen te kunnen herbergen. Veel van onze pelgrims stapten in het zout- en modderrijke water en smeerden de heilzame minerale modder over hun lichaam uit. We hadden graag langer willen blijven, maar ons programma liet dat niet toe.
Na onze onderdompeling in de Dode Zee bezochten we Bethanië en de kerk en het graf van de heilige Lazarus, die door Jezus weer tot leven werd gewekt.
Woensdag, 28 augustus (Jeruzalem)
Na het ontbijt en het zingen van het ‘Onze Vader’ in het Aramees spraken drie geestelijken tot ons over Eenheid, waarna we de Armeense Liturgie vierden.
Als eerste was Fr. Aljanian aan het woord, die ons vroeg om verenigd te zijn en te groeien in liefde. Maar dit kan alleen met de hulp van de Heilige Geest, de enige gids naar de volledige waarheid. We kunnen deze waarheid niet in één keer vinden. Het is heel belangrijk om te begrijpen dat groeien in de Geest een proces van geloof is. We moeten naar de Heilige Geest luisteren en ons door de Heilige Geest laten leiden. Wat ieder individu afzonderlijk van de Waarheid ontdekt, is relatief; we kunnen de volledige waarheid niet overzien. De Heilige Geest openbaart zich in Zijn volheid doorheen onze samenkomst. Tijdens deze pelgrimage kwamen we samen op een Spirituele weg van vooruitgang in Eenheid onder elkaar. Fr. Aljanian zei dat hij al meer dan 50 jaar priester was en dat hij zag hoe belangrijk het werk van de Heilige Geest in onze tijd voor Gods Eenheid was. Wij kunnen echter geen Eenheid tot stand brengen. Dat is het werk van de Heilige Geest.
Fr. René Laurentin hoorde voor het eerst over Vassula aan het begin van de jaren negentig. Een Zwitserse theoloog bracht haar bij hem thuis. Hij was onder de indruk van haar helderheid en precisie in het denken, ook al was haar woordenschat beperkt. Alles wat ze zei, had een stevige basis. Hij vroeg haar wat het belangrijkste onderdeel van het geloof was en zij antwoordde: de Heilige Communie. Fr. Laurentin vervolgde met te zeggen dat het moeilijk was om een dialoog tussen de christelijke kerken te voeren, omdat de punten van overeenstemming beperkt waren. Het maakte enige indruk op hem toen hij de positieve kant van de dialoog tussen katholieken en anglicanen opmerkte. Zij handelden bewust in overeenstemming met Lucas 2. Fr. Laurentin voegde eraan toe dat we gisteren de rozenkrans hadden gebeden. Het was niet gebruikelijk voor orthodoxen om de rozenkrans te bidden, maar oecumene ontstond in het delen. Het belang van onze bijeenkomsten lag in het feit dat er, waar wij bij Christus waren, in direct contact met Christus, oecumene bestond.
Fr. Petar uit Medjugorje bedankte Jezus en Maria. Hij zei dat hij erg blij was om alle pelgrims te mogen begroeten. Hij was dankbaar voor de genade om in de Tijd van Genade te mogen leven. We konden zien dat deze dagen vol crisis waren en dat we daar niet toevallig waren. God leidde deze dagen en degenen die dit wisten, hebben altijd uitgekeken naar wat er van God zou komen. Mensen die openstaan voor Gods Wil, staan er ook voor open om Zijn woorden aan anderen door te geven. Als we openstaan voor de Boodschappen van Waar Leven in God, weet dan dat we God bij ons hebben.
Na de liturgie vertrokken we naar Jeruzalem, waar we een bezoek brachten aan de Vijver van Bethesda, waar Jezus de verlamde genas, en aan de Sint-Anna-basiliek (de geboorteplaats van de Heilige Maagd Maria). Van daaruit vervolgden we onze weg te voet langs de Via Dolorosa: (de weg die Jezus aflegde tijdens Zijn Passie.) Bij elk van de eerste negen staties baden we eenstemmig. Het was een plechtige, stille en bezinnende wandeling, waarbij we allemaal vanuit ons hart in groepjes (ingedeeld op basis van onze bussen) baden en één priester elke groep begeleidde in de bezinning. Vanaf de Via Dolorosa gingen we naar het Cenakel, waar het Laatste Avondmaal plaatsvond. Daarna bezochten we de Kerk van de Hemelvaart (van Maria) (Aghia Maria Zion) en de Sint-Petruskerk in Gallinantu, waar de haan kraaide nadat Petrus Christus driemaal had verloochend.
Vassula spreekt met aartsbisschop Arguelles
De excursies van die dag werden afgesloten met een receptie in de Sint-Joriskathedraal, georganiseerd door bisschop Suheil S. Dawani van de anglicaanse kerk. De bisschop heette ons allen welkom. Deze Heilige Stad was een stad van Vrede, zei hij. De islam, het christendom en het jodendom onderhielden hier hechte banden. De anglicaanse kerk speelde een rol in deze missie, aangezien zowel de goddelijke als de menselijke behoeften op even belangrijke wijze moesten worden aangepakt. Het onderwijs en de medische zorg die door zijn kerk werden verzorgd, waren een kracht ten goede en een garantie voor een rechtvaardige toekomst. Hij vervolgde met te zeggen dat er op een dag een zichtbare Eenheid zou ontstaan, niet alleen in woorden. In Eenheid zouden we één hart hebben en zouden we Gods hand bij ons zien. Bij terugkeer in ons hotel werd onze dag na het diner afgesloten met een moment van Aanbidding in gebed.
Donderdag, 29 augustus (Gethsemane, en de Basiliek van het Heilig Graf)
Na het zingen van het Onze Vader in het Aramees spraken Fr. Nabil Nouanes en Fr. John Abberton. Fr. Abberton volgde daarna met een Genezingsgebed voor iedereen.
Fr. Nabil verkondigde hoe groot en prachtig onze Heer was. Hij voegde eraan toe dat de Eenheid van de Kerk in niets leek op wat we nu deden. Israël, Palestina, het Heilig Land en de oecumenische wereld zouden iedereen omarmen. Thuis zou zijn wanneer iedereen één in de Geest en één in het Lichaam zou zijn. Deze wortels van eenheid zijn ontleend aan de Bijbel. Ze worden vermeld in de Makkabeeën en Zacharia. Aangezien we tijdens de excursie van gisteren de Oude Stad van Jeruzalem via de Leeuwenpoort waren binnengegaan, verwees Fr. Nabil naar de Leeuwenpoort als de poort waar de moslims leeuwen hadden geplaatst, zodat christenen de Oude Stad niet zouden binnengaan om de kruisweg te lopen. Het wordt ook de Sint-Stefanuspoort genoemd. Sint-Stefanus, de eerste martelaar voor Christus, toen hij zag hoe zijn vijanden woedend waren en hun tanden knarsten als die van leeuwen, werd hij zelf vervuld van de Heilige Geest, keek omhoog naar de Hemel en zag de Glorie van God. Voor Fr. Nabil is deze Glorie van God Waar Leven in God. Wij zijn de Glorie van God, wanneer we vervuld zijn van de Heilige Geest. Vassula heeft deze ontvangen. De pater voegde eraan toe dat het niet voldoende is dat Vassula de boodschappen heeft ontvangen; we moeten ze ook lezen. We zullen de Glorie van God gaan zien. Dat is onze missie. De heilige Stefanus keek omhoog en de Hemel ging open. We moeten meer openen dan alleen onze ogen; door in ons werk te geloven, gaat de Hemel open. Zo zal de Glorie van God komen: Glorie in Eenheid met de uitstorting van de Heilige Geest.
Fr. Abberton verklaarde dat genezing een breed en diepgaand aspect van onze pelgrimage. Eenheid is een vorm van genezing voor de hele wereld. Er zal een ontmoeting plaatsvinden tussen paus Franciscus en patriarch Bartholomeus. Tijdens deze ontmoetingen worden geschenken uitgewisseld. Het zou prachtig zijn als de paus zou aanbieden om de datum van Pasen te wijzigen als zijn geschenk. Hij vroeg ons hiervoor te bidden. God is de wortel van onze genezing. Hij bemint ons en liefde is krachtig. De Heilige Geest is aanwezig in Gods liefde. We moeten ons hart openen en de Liefde van God toelaten om in ons binnen te komen. Hiervoor moeten we ons bekeren van onze zonden en elkaar vergeven.
Fr. Abberton vroeg ons om te bidden voor onze genezing en hij leidde ons ertoe om:
1) na te denken over de mensen die we moeten vergeven. We moeten nadenken over wrokgevoelens en de mensen met wie we geen contact meer hebben, maar met wie we ons moeten verzoenen.
2) na te denken over de dingen waarvan we afstand moeten doen, zoals slechte daden, dingen in onszelf die ons ervan weerhouden God lief te hebben, alles wat het werk van eenheid in de weg staa.
De pater zei dat de Heilige Geest ons zou leiden naar andere dingen waarvan we afstand moeten doen. De priester is het instrument van de Heilige Geest en door dit instrument worden de mensen genezen en bevrijd. Het Hart van Jezus in de priester verricht het werk van genezing. Jezus wil ons genezen. Fr. Abberton bad voor ons en vroeg God ons van onze zonden te bevrijden. Na de toespraak van Fr. John volgden individuele genezingsgebeden, uitgesproken door vele priesters die vooraan in een rij stonden. Tijdens deze stille, transformerende bijeenkomst ervoeren velen zegeningen en genade.
Na deze zeer louterende helingssessie gingen we allemaal met bussen naar de Oude Stad, waar we via de Jaffapoort binnenkwamen. Ons doel was om te bidden bij het graf van Christus, de Heilige Grafkerk. We mediteerden eerst bij de resterende Staties van de Kruisweg: staties 10 tot en met 13, voordat we de Heilige Grafkerk binnengingen. Het was een heel bijzondere, gebedsvolle wandeling. Elke busgroep liep langs de overgebleven Staties van de Kruisweg die ons naar het Graf van Christus leidden. De rij naar het Graf was behoorlijk lang. Het wachten duurde erg lang en het was er erg druk. Mensen stonden dicht op elkaar in de rij, bezweet en warm, maar toch ernstig, peinzend en eerbiedig. Deze heilige ervaring bracht bij veel pelgrims tranen in de ogen.
Na deze intense ervaring praatten we allemaal wat tijdens de lunch, voordat we naar de Olijfberg gingen. Op de Olijfberg bezochten we de Hemelvaartkapel en de Pater Noster-kerk, waar Jezus voor het eerst het ‘Onze Vader’ reciteerde. Samen met onze busgroepen reciteerden we allemaal het Onze Vader. Van hieruit liepen we de Tuin van Getsemane in, waar Jezus in doodsangst bad vóór Zijn Kruisiging. Hier bad Christus voor de redding van de mensheid en dat de Wil van Zijn Vader door Hem zou geschieden. We bezochten de Grieks-orthodoxe kerk op de plek waar de Maagd Maria vóór de Hemelvaart werd opgebaard en verzamelden ons vervolgens in de Kerk van alle Naties, waar we de rooms-katholieke Mis vierden. De ‘Kerk van alle Naties’ staat ook bekend als de ‘Basiliek van de Doodsangst’.
Toen we terugkwamen in het hotel, sprak Vassula vol passie over Christus’ verlangen naar Eenheid. Haar toespraak is
Vrijdag, 30 augustus (Jakobsbron en Nazareth)
Op deze dag, vrijdag, checkten de pelgrims uit bij één hotel en verhuisden ze naar drie andere hotels in Nazareth. Onderweg naar Nazareth stopten we bij de Berg Precipice (ook wel de Berg van de Sprong genoemd) en genoten we van het uitzicht op de Vallei van Jizreël, een adembenemend mooie, uitgestrekte vlakte die zich bijna zo ver uitstrekt als het oog reikt. In het zuidwesten ligt de oude stad Megiddo, die in verband wordt gebracht met Armageddon. Jezebel, de Bijbelse vijand van de Israëlitische profeten, wordt ook met deze vallei in verband gebracht, aangezien haar dorp in dezelfde vallei lag. Het aanschouwen van zulke ongelooflijke uitgestrekte landschappen, doordrenkt van Bijbelse geschiedenis, vervulde iedereen met ontzag.
Na de lunch bezochten we de Grieks-orthodoxe kerk van de heilige Gabriël met de Bron van Maria (of de Fontein van de Maagd), de Grot van de Aankondiging en de heilige Jozefkerk (het Huis van de Heilige Familie). Bij de Bron van Maria konden de pelgrims het Heilige Water meenemen dat uit een watertuit stroomde.
We vierden de Heilige Mis in de Bovenste Basiliek van de Aankondiging, waarna we naar onze respectievelijke hotels in Nazareth reden en daar incheckten. In het hoofdhotel in Nazareth traden volksmuzikanten uit Nazareth voor ons op. Ze bespeelden gitaarachtige snaarinstrumenten terwijl ze lofzangen in het Arabisch zongen, wat velen van ons inspireerde om op de muziek te dansen. Op een gegeven moment klapte de hele zaal mee op de muziek en danste iedereen mee; sommigen leken zelfs op de mensen tijdens het eerste Pinksteren, dronken van de Heilige Geest.
Zaterdag, 31 augustus (de Berg van de Zaligsprekingen, Galilea, Tabgha en Kapernaüm)
Nadat we het Aramese Onze Vader hadden gezongen, kregen we wijze woorden mee via enkele korte toespraken over het altijd aanwezige en dringende streven naar Eenheid. De burgemeester van Nazareth, Fr. Theodoros, Fr. Rolf uit Zwitserland en nog een Fr. Rolf die veel in Rusland werkzaam is. Johann uit Zuid-Afrika en Fr. Nicholas uit New York gaven ons inspiraties aan het begin van onze dag, voordat we aan onze excursies begonnen.
De burgemeester van Nazareth, de heer Ramiz Jaraisi, voegde eraan toe dat Eenheid geen vanzelfsprekend proces is. We hebben behoefte aan harten die verzacht zijn. Vanuit deze stad naar de hele wereld: het was de wens van Jezus om tot de wereld te spreken. De heer Jaraisi is al bijna twintig jaar burgemeester. Het is een Arabisch-Palestijnse stad in Israël en maakt geen deel uit van de bezette gebieden. Al eeuwenlang biedt Nazareth onderdak aan Arabieren, Palestijnen en christenen. Er bestaat een lange traditie waarin mensen met verschillende etnische achtergronden en religies samenleven. Zelfs in tijden van crisis slagen de inwoners erin deze te overwinnen door een goede, positieve atmosfeer te creëren. De heer Jaraisi werd tot burgemeester gekozen ondanks het feit dat hij christen is. Hij werd vier keer in deze functie gekozen, zowel door moslims als door christenen. Hij sloot af door ons het allerbeste te wensen en ons te vragen goede ambassadeurs voor de stad Nazareth te zijn.
Fr. Theodoros benadrukte dat Eenheid voortkomt uit Christus. Hij verenigt in Zichzelf wat het mysterie van God is. Hij is God en Zijn hele bestaan is een uitnodiging. Deze uitnodiging van Christus leidt ons naar een hoogtepunt, namelijk Zijn kruis. Deze uitnodiging om ons met Christus te verenigen is niet zomaar iets; het is het vergieten van Zijn Bloed, Zijn volharding.
Fr. Rolf, die in Rusland werkzaam is, herinnerde ons eraan dat we duizend jaar lang één kerk waren. Christus bad tijdens het Laatste Avondmaal voor Eenheid. Alle christelijke kerken zijn van Hem, dus de verdeeldheid die onder ons heerst, is een belediging voor Jezus. Hij vroeg ons of we bereid waren offers te brengen voor de eenheid. We mogen niet lauw zijn. Lethargie is een daad tegen God, dus moeten we ernaar verlangen en bidden om verenigd te worden. Als we terugkeren naar ons dagelijks leven, zal alleen de Heilige Geest onze vlam levend houden. Fr. Rolf sprak over zijn werk in gevangenissen en was het ermee eens dat eenheid voortkomt uit liefde voor alle denominaties. De Heilige Geest, die ons liefheeft, zal alle mensen verenigen. Fr. Johann uit Zuid-Afrika verklaarde dat de WLIG-Pelgrimages voor hem een voorrecht zijn. Hij heeft vriendschappen gesloten en voelt zich deel van de WLIG-Familie. We zijn hier om de vuren te blussen die verdeeldheid zaaien. Moge de Heilige Geest in onze harten branden voor Eenheid.
Fr. Nicholas uit New York herinnerde ons eraan dat we geroepen waren om hier op deze pelgrimage te zijn. “Denk je niet dat God tot je heeft gesproken en obstakels uit de weg heeft geruimd zodat je hier kon zijn?” De pater zei dat we, als we erover nadenken, ontdekken dat we echter slechts Zijn dienaren zijn. We zijn niet bijzonder. We moeten naar Hem reiken, net zoals Hij zich naar ons uitstrekt. Onze gebeden zorgen voor een synergie met God. In stilte, in volkomen stilte, horen we Hem tot ons hart en onze ziel spreken.
We begonnen onze tocht van die dag naar de kerk van de Zaligsprekingen. Deze prachtige kerk, omringd door palmbomen, herinnerde ons aan de alomtegenwoordigheid en standvastigheid van de liefde van Christus, zoals Hij die aan ons openbaart via Zijn raadgevende woorden, de Zaligsprekingen.
Na onze momenten van bezinning leek iedereen zich emotioneel en spiritueel opgetogen te voelen toen we het Meer van Galilea bereikten. Het was behoorlijk warm en enkele pelgrims konden de verleiding niet weerstaan om het heldere, frisse water in te stappen waar Jezus met zijn discipelen viste en waar Hij later op wonderbaarlijke wijze over het water liep. Sommigen slaagden er zelfs in om te zwemmen!
We dachten aan de wonderen van Christus: vanuit Galilea trokken we verder naar de kerk van de Broodvermenigvuldiging. We knielden neer bij de kerkbanken van de kerk van de Broodvermenigvuldiging en kregen de kans om God te loven uit dankbaarheid voor het geestelijk voedsel dat Hij ons heeft geschonken tijdens deze genadevolle pelgrimage naar Eenheid.
In de kerk van het Primaat van Petrus (ook bekend als de Primatiuskerk) kunnen we stilstaan bij de woorden die Jezus tot Petrus sprak: “Jij bent de rots waarop Ik Mijn Kerk zal bouwen.” Dit primaat van Petrus is in onze tijd van groot belang; dat zien we wanneer we Christus’ Waar Leven in God-Boodschappen lezen en erover mediteren. De kerk van het Primaat van Petrus is uniek, omdat hij in de aarde is gebouwd. De ramen zijn niet van gebrandschilderd glas en maken grotendeels deel uit van de kerkmuren. We brachten daar een korte tijd door met bidden voor Eenheid tussen onze christelijke kerken. Het huis van Petrus was een archeologische vindplaats, gelegen naast en onder de kerk van het Primaat van Petrus. Hier kregen we een glimp te zien van het leven zoals dat in de tijd van Christus werd geleefd. Petrus woonde daar samen met zijn vrouw en zijn schoonmoeder.
We sloten de dag af met een Maronitische Liturgie. De Maronieten ontvingen ons hartelijk in hun grote, lichte, eenvoudige maar toch indrukwekkende kerk. Gelukkig was er genoeg ruimte voor 750 pelgrims. We maakten gebruik van een balkon op de bovenverdieping dat zich over de hele lengte van één zijde van de kerk uitstrekte, en de kerkbanken waren volledig bezet. De lezing uit de brief werd in meer dan één taal voorgelezen.
Zondag, 1 september (de Jordaanrivier en de Berg Tabor)
We begonnen onze laatste dag met een bezoek aan de Jordaan, de rivier waar Jezus werd gedoopt. Onze groep pelgrims van Waar Leven in God kon niet wachten om hun voeten in de Jordaan te dompelen, om zo opnieuw met Christus gedoopt te worden. De priesters van de pelgrimage besprenkelden ons met het water uit de Jordaan.
Vanaf de Jordaan trokken we verder naar de Berg Tabor. De Berg Tabor is de heuvel waarop de discipelen de Transfiguratie van Christus zagen. Petrus, Jakobus en Johannes waren de drie discipelen die getuige waren van deze gebeurtenis. Als onderdeel van de Transfiguratie van Christus zagen zij Mozes en Elia aan weerszijden van Christus staan. Met grote inspanning en eerbied beklommen sommigen de Berg Tabor.
Onze laatste stop was bij de kerk van de Verrijzenis van de Zoon van de Weduwe (vaak de kerk van Naïn genoemd). Hier genas Jezus uit mededogen en liefde de zoon van de weduwe. Het is precies diezelfde liefde en datzelfde mededogen die Jezus van ons vraagt, en die we moeten betonen aan al onze broeders en zusters in Christus. De hele mensheid zal genezen worden als we ons leven leiden door mededogen te tonen aan anderen.
We hebben de Heilige Mis (Melkitische Mis) gevierd in de kerk van de Bergrede. Op elke trede die naar de kerk leidde, stonden de Zaligsprekingen geschreven. Jezus heeft ons de Zaligsprekingen gegeven, zodat we de leidraad van nederigheid en liefde niet zouden vergeten.
Na het avondeten kwamen we allemaal bij het zwembad bijeen voor een afscheidsbijeenkomst met enkele presentaties. Fr. Abberton leidde ons in gebed, een Gebed tot de Twee Heilige Harten. Hij benadrukte dat ieder van ons die naar huis gaat, eraan moet denken om elke dag iets te doen voor de Eenheid. Het was de laatste kans voor mensen om de petitie voor de Eenwording van de Paasdata te ondertekenen. Vassula nodigde mensen uit om naar voren te komen en kort hun ervaringen op de pelgrimage te delen. We luisterden naar de groep uit Papoea-Nieuw-Guinea, gevolgd door individuele getuigenissen, en de Dansgroep van de Vereniging van Nazareth danste voor Vrede en Eenheid.
De diepgaande ervaringen tijdens onze pelgrimage naar het Heilig Land kunnen in dit verslag niet volledig worden weergegeven. Eén van de pelgrims verklaarde in zijn getuigenis dat, zoals Jezus ons in de Waar Leven in God-Boodschappen vertelt, Hij ons een nieuw gezichtsvermogen zal schenken; we kunnen nu dan ook oprecht zeggen dat we, door deze pelgrimservaring te hebben meegemaakt, nu een nieuwe bril dragen. Jezus wil dat wij gered worden door Zijn Liefde voor ons. De pelgrimage bood ons de gelegenheid om opnieuw verliefd te worden op Jezus, en de Waar Leven in God-Boodschappen te vieren als het meest verheven werk van God in onze tijd.
Magdalene en Jonathan Kosoy
