door Bisschop Riah Abo El Assal
Laat ik beginnen met jullie te begroeten met wat het meest nodig en gewenst is, met vrede, met salaam, altijd biddend dat de vrede van God die alle verstand te boven gaat, jullie harten en gedachten bewaart in de kennis en liefde van God en zijn Zoon Jezus Christus, onze Heer.
Ik durf te wedden dat we het allemaal met Paulus eens zijn dat de hele schepping kreunt! De wereld staat in brand. WAARHEID is verborgen; RECHTVAARDIGHEID ontbreekt; VREDE is niet te vinden. In plaats van ons tot God te wenden, wenden we ons tot religie. Er is en wordt nog steeds veel kwaad gedaan in de naam van religie. In plaats van religie te verenigen, verdeelt het.
Vragen jullie je af waarom mensen genoeg hebben van religie?
Terwijl ik over ons onderwerp nadenk, komen de woorden van het lied van John Newman bij me op:
“Leid vriendelijk licht, te midden van de omringende duisternis, leid mij voort; de nacht is donker en ik ben ver van huis, leid mij voort. Houdt Gij mijn voeten; ik vraag niet om het verre tafereel te zien; EEN STAP GENOEG VOOR MIJ”.
Die ene stap is wat we moeten zetten als we serieus in eenheid verbonden willen zijn om God te eren en te verheerlijken.
Er is een verhaal dat gaat over een jongetje dat verstoppertje speelde met zijn vriendjes. Om onbekende redenen stopten ze met spelen toen hij zich nog aan het verstoppen was. Hij begon te huilen. Zijn grootvader, die snel kwam kijken wat er was gebeurd, zei tegen hem: Het hele leven is als een verstoppertje spelen tussen God en ons. Alleen is het God die huilt, want wij spelen het spel niet eerlijk. God wacht om gevonden te worden. Wanneer allen die hier aanwezig zijn en allen die wij vertegenwoordigen God zoeken en Hem vinden, en Hem alleen, dan zullen we geen anderen hebben om te aanbidden en te verheerlijken.
We moeten afstappen van een ik-denkwijze en ons richten op wij en ons. Zonder de component van barmhartigheid kan de zoektocht ons naar allerlei plaatsen en afgoden leiden, maar niet naar God die het meest barmhartig is en groot in Zijn liefde. Nergens wordt de essentie van barmhartigheid duidelijker voor ons onthuld dan in de parabel van onze Heer over de GOEDE SAMARITAAN. (Het Evangelie van Lucas 10:25-37)
In de parabel stelt Jezus drie groepen mensen voor:
- De rovers die de persoon uitkleedden, sloegen en halfdood achterlieten op de zijweg. (Degenen wiens doctrine is “WAT VAN JOU IS, IS VAN MIJ”)
- De priester die aan de andere kant voorbijging. (Zo iemand wiens leer is “WAT VAN MIJ IS, IS VAN MIJ”)
- De Samaritaan die medelijden had en zich over hem ontfermde, degene die liet zien (De partij wiens doctrine is “WAT VAN MIJ IS, IS VAN JOUW”).
Gods oproep aan ons is eenvoudigweg om compassie te tonen, medelijden te hebben, te vergeven en te vergeten, op te nemen in plaats van uit te sluiten, het andere in de ander te waarderen en te erkennen, en bovenal om lief te hebben zoals God ons liefheeft.
Zouden allen die ernaar streven om een WLIG te leiden A M E N willen zeggen?
Bisschop Riah Abo El Assal
Caïro, Egypte 22-28 september: WAAR LEVEN IN GOD Conferentie .
