21 Ιουνίου 1994

(Τορόντο)

Κύριέ μου και Ποιμένα μου,
μέσα στην ευσπλαχνία Σου,
πλήθυνε τα ευγενικά Σου αμπέλια,
κάνε να βρεθούν γι’ αυτά περισσότεροι εργάτες
για να διακηρύξουν τη Βασιλική Σου Εξουσία,
και τότε, όλα τα έθνη θα δουν τη Δόξα Σου!

Ειρήνη, παιδί Μου.

Όταν οι ουρανοί αυτοί τυλιχτούν σαν περγαμηνή¹ και η γη παλιώσει, τότε θα δουν τη Δόξα Μου. Όσοι απομείνουν, θα αντικρίσουν τον Βασιλιά τους. Τα μάτια σας θα δουν τη Μεγαλοσύνη Μου. Δεν θα πάψω να καλώ τα παιδιά Μου ωσότου παλινορθώσω την Ιερουσαλήμ.

Αργότερα:

Κύριε;

Εγώ Είμαι. Ειρήνη, παιδί Μου. Ο Γιαχβέ είναι μαζί σου και σε ευλογεί.

Έχε Με κλεισμένο στην καρδιά σου – έλα παιδί Μου, ο αγώνας σου δεν τέλειωσε και παρόλο που ο Αββάς Σου σε δοκιμάζειμερικές φορές,² ποτέ δεν είσαι μόνη. Έχε υπομονή και θα συνεχίσω να σε μορφώνω και να σε καθοδηγώ γιατί είμαι αποφασισμένος να ζωοποιήσω τα παιδιά Μου και να τα βγάλω από τον λήθαργό τους. Θα λάβω υπόψη την αδυναμία τους και θα είμαι επιεικής μαζί τους.

Ο Αμήν είναι μπροστά στις πόρτες σας. Η Σωτηρία είναι πολύ κοντά. Έλα.

1 Όπως στο όραμά μου.
2 Με το να μην έχω αίσθηση της Παρουσία Του.