6 Ιανουαρίου 1994

(Επιφάνεια)

(Στις 6 Νοεμβρίου 1993, ο π. Carrol κι εγώ δώσαμε τα βιβλία της ΑEΘΖ και τα δικά του βιβλία στα χέρια του Πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄. Τα πήρε και με ευλόγησε.)

Δυο μήνες μετά, σήμερα πρωΐ-πρωΐ είδα ένα όνειρο-όραμα.

Tο όραμα:

Είδα καθαρά τον Πάπα με το λευκό του ράσο. Στεκόταν απέναντί μου και με κοίταζε. Ήταν σαν να γνωρίζαμε καλά ο ένας τον άλλο. Ανάμεσά μας υπήρχε ένα πλαστικό τραπέζι. Παρατήρησα το λευκό του ράσο. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μετά ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μου. Γύρισα στα δεξιά μου για να του προσφέρω κάτι που είχα φέρει γι’ αυτόν. Του πρόσφερα ένα γλυκό. Τον παρατηρούσα καθώς έτρωγε. Όταν το έφαγε και το ευχαριστήθηκε, σηκώθηκε να φύγει. Έσπευσα να τον συνοδεύσω ως την πόρτα.

Τον πλησίασα από τα δεξιά του και του έδωσα ένα μπαστούνι (στο όραμά μου το μπαστούνι ήταν δικό του). Δεν ήταν από ξύλο αλλά από κάποιο άλλο ανοιχτόχρωμο υλικό. Το πήρε και καθώς έκανε τα πρώτα βήματα, πρόσεξα ότι δυσκολευόταν να περπατήσει ακόμη και με το μπαστούνι.

Αμέσως, χωρίς να διστάσω, πήρα το δεξί του χέρι και το έβαλα γύρω από το λαιμό και τους ώμους μου, για να στηριχθεί στον δεξιό μου ώμο. Δεν αντέδρασε, αλλά δέχτηκε αυτήν τη βοήθεια. Μετά έβαλα το αριστερό μου χέρι γύρω από τη μέση του για να τον ανασηκώσω όσο μπορούσα στην αριστερή μου πλευρά και να μεταφέρω το βάρος του στην πλάτη μου. Θυμάμαι πως τράβηξα το χέρι του γύρω από τους ώμους μου με τρόπο που να διπλώνει πίσω από το λαιμό μου, και να φτάνει από τον δεξιό μου ώμο στον αριστερό. Με τον τρόπο αυτό τα πόδια του σχεδόν δεν πατούσαν κάτω. Όταν έβαλα το αριστερό μου χέρι γύρω από τη μέση του, με έκπληξη διαπίστωσα: «Πόσο αδύνατος είναι!» Αλλά δεν το έβλεπε κανείς. Ο Πάπας δεν έφερε αντίσταση σε όλα αυτά.¹ )