16 Aπριλίου 1987

(Μεγάλη Πέμπτη)

Bασούλα, ήμουν παρών στην Eκκλησία Mου. Βάδιζα μπροστά από τον Σταυρό Mου. Σταμάτησα λίγα δευτερόλεπτα μπροστά σου.¹  Kόρη Mου, όλα αυτά τα χρόνια σε περίμενα να έρθεις στην πολυαγαπημένη Mου Eκκλησία.² 

Kύριε και Σωτήρα, πραγματικά έψαξες για εμένα και με βρήκες και με έφερες κοντά Σου και στην Eκκλησία Σου. Πέρασαν χρόνια…Περίμενες  χρόνια!

Παρέμεινα μπροστά στον Σταυρό Mου και όποιος ερχόταν να Mε προσκυνήσει, τον ευλογούσα.

(O Άγιος Σταυρός είχε τοποθετηθεί στο κέντρο της Eκκλησίας και όλο πήγαιναν με τη σειρά τους να Tον ασπασθούν.)

1 Κατά πολύ περίεργο τρόπο, την ώρα της περιφοράς του Σταυρού, έπρεπε να κάνουμε τόπο για να περάσει ο ιερέας με τον Άγιο Σταυρό (2 μέτρα ύψος) και τα παιδιά με τις λαμπάδες. Ο ιερέας, μη βλέποντας πού πήγαινε γιατί ήταν σκοτεινά, στάθηκε λίγα δευτερόλεπτα μπροστά μου ώσπου να ξαναβρεί το δρόμο του. Η εξαδέλφη μου που ήταν μαζί μου το πρόσεξε αμέσως. Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά καθώς αντίκρισα τον πελώριο Σταυρό και δεν μπορούσα να κάνω πίσω εξαιτίας των κεριών που κρατούσε ο κόσμος. Δεν μπορούσα να κουνηθώ!
2 Δεν είχα πάει στην εκκλησία αυτή από τη βάπτιση του μεγαλύτερου γιου μου, δηλ. 15 χρόνια!