16 Ιανουαρίου 1992

Ω ! Κύριε, δεν βρίσκω λόγια να Σε υμνήσω, κι όμως θέλω να Σου μιλήσω…

Θα σε βοηθήσω, γράφε:

Ο Γιαχβέ με επισκέφθηκε σαν μια ριπή του ανέμου, 
     το Πνεύμα Του με ανύψωσε
και μου έδειξε το Πρόσωπό Του.
     Μου φανέρωσε: την Ευσπλαχνία,
την Αγάπη και την Άπειρη Αγαθότητα,
     Ύστερα με πλημμύρισε με ευλογίες 
και μου προσέφερε άφθονο Μάννα,
     να το μοιραστώ με τους αδελφούς μου.

Πορεύθηκε μαζί μου στη χώρα της λησμονιάς,
     από κάτω, ανάμεσα απ’ τους νεκρούς,
με πήρε ανάμεσα απ’ αυτούς που Τον έχουν ξεχάσει,
     με ανέστησε και μου επανέφερε
τη μνήμη της ψυχής μου.

Ω! Κύριε Γιαχβέ, πόσο Σου είμαι ευγνώμων!
     Ας είναι πάνω μας η Καλοσύνη σου, Κύριε,
ευλογημένος, να είναι ο Γιαχβέ
     στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Και τώρα, κόρη, ο τρόμος της νύχτας είναι πίσω σου και μπροστά σου, είμα Εγώ. Θα σε επαναφέρω με ασφάλεια στο Σπίτι, εκεί όπου ανήκεις.