18 Ιανουαρίου 1991

(Μήνυμα για τα γενέθλιά μου)

Ειρήνη σε εσένα.
Η Θεϊκή Μου Καρδιά θα σε ενθαρρύνει να προχωρήσεις άφοβα και ο Πατέρας είναι γενναιόδωρος. Έχε Μου εμπιστοσύνη. Στήριξε την ελπίδα σου σε Εμένα, παιδάκι Μου. Θα σε γεμίσω με παρηγοριά.¹  Σε δοκίμασα, επίτρεψέ Μου να σε αξιολογώ πότε-πότε. Βασούλα, κι αν όλα δείχνουν πως έχουν χαθεί, μην αποθαρρύνεσαι. Θα διευκολύνω τον δρόμο σου αλλά συγχρόνως θα σε έχω εκτεθειμένη σαν ένα σημάδι απόρριψης, απόρριψης της Ενότητας. Δεν υπάρχει ειλικρίνεια ανάμεσά τους, πώς θα λύσουν λοιπόν τις μεταξύ τους διαφορές;

Μα Κύριε, θέλεις να πεις ότι στο τέλος θα απορρίψουν τα μηνύματά Σου;

Όχι. Τα Μηνύματά Μου θα ακολουθήσουν την πορεία τους δίχως εσένα αλλά εσύ θα κλυδωνιστείς. Θα επιτρέψω στα βέβηλα χέρια των διωκτών σου να σε χτυπήσουν και να σε κακομεταχειριστούν φανερά. Θα τους επιτρέψω να σε διαψεύσουν… Και σαν τα κοράκια που αφανίζουν τη σοδειά θα σου επιτεθούν. Στα μάτια τους θα φανεί πως σε νίκησαν, γιατί οι πληγές που θα σου καταφέρουν θα είναι εντυπωσιακές. Οι πληγές αυτές, παιδί Μου, θα σου δοθούν από μέσα από τον Οίκο Μου και από τους δικούς Μου. Θα σου δοθούν από το σινάφι του Κάϊν. Θα τους αφήσω να χτυπήσουν ένα αθώο παιδί, αλλά η χαρά τους θα μετατραπεί σε θρήνο. Ναι, θα φανεί σα να ηττήθηκες Βασούλα Μου, αλλά κι Εγώ δεν φάνηκα επίσης σαν ηττημένος; Φάνηκα σα να απέτυχα στην Αποστολή Μου, φάνηκα στα μάτια του κόσμου σαν ο μεγαλύτερος ηττημένος. Είσαι ένα σημάδι που τους δόθηκε για να γεννήσει ερωτηματικά που θα προκαλέσουν αμφισβητήσεις. Δεν θέλω να σε αποθαρρύνω, Βασούλα, ακόμη κι όταν μερικοί απ’ αυτούς προσπαθήσουν να εμποδίσουν την περαιτέρω εξάπλωση των Μηνυμάτων Μου μεταξύ των ανθρώπων, μείνε ακλόνητη, Βασούλα Μου, μείνε ακλόνητη σαν βράχος.

Κύριε, αν με ‘φρενάρουν’ όπως μου δίνεις να καταλάβω, αν πληγώσουν θανάσιμα την ψυχή μου, πώς θα μπορώ να μείνω ακλόνητη και όρθια;

Θα σε κάνουν κομμάτια, αλλά Εγώ, ο Κύριος, θα στέκομαι στο πλευρό σου, και η δύναμή σου θα είναι η δική Μου Δύναμη. Έλα, μη φοβάσαι, δώσε μαρτυρία για Εμένα.

1 Τις τελευταίες μέρες δεν ένιωθα κοντά μου τον Θεό, ούτε Τον «έβλεπα». Ένιωθα σα να με είχε εγκαταλείψει και ήμουν μελαγχολική.