4 Δεκεμβρίου 1990

Kύριε, είσαι τα Πάντα,
    κι εγώ είμαι ένα τίποτα.
Είσαι εκπληκτικά Μεγάλος,
    τι είναι λοιπόν οι δοξολογίες μου για Εσένα,
τον Άγιο των αγίων;
    Κανένας δεν μπορεί να Σε δοξάσει αρκετά,
ωστόσο η καρδιά μου επικαλείται
    αδιάκοπα το Όνομά Σου
γιατί έστρεψες την καρδιά μου σε Εσένα.

Οι δοξολογίες σου και οι επικλήσεις σου δεν πάνε χαμένες. Να Με αγαπάς και να Με υμνείς αδιάκοπα, γιατί αφού βγαίνουν απ’ την καρδιά σου, Μου είναι ευπρόσδεκτες.

Κύριε, άνοιξες για εμένα τις πύλες του ουρανού
    και από τα ουράνια αποθέματα
με έθρεψες με το Μάννα
    που φύλαγες για την ψυχή μου,
μου έδωσες τον επουράνιο Άρτο!

Όλα τα λόγια που σου είπα είναι Πνεύμα και είναι Ζωή. Προόδευσε στο Πνεύμα Μου για να δώσεις τέλεια μαρτυρία για το Άγιο Όνομά Μου.

Και τώρα σου ζητώ να μην παρασύρεσαι από τη θλίψη.¹ Βλέπεις Βασούλα Μου, ο Σταυρός Μου είναι βαρύς και, αχ! Χρειάζομαι πότε πότε ανάπαυση. Είπα: «Ποιος είναι αρκετά γενναιόδωρος για να σηκώσει για Εμένα τον Σταυρό Μου;» και απάντησες: «Πάρε με, καθάρισέ με και χρησιμοποίησέ με όπως θες.» Ο Σταυρός της Ειρήνης και της Αγάπης που θα σας ενώσει όλους, είναι τώρα στη δική σου φροντίδα… Όμως, μαθήτρια! Από καταβολής κόσμου σε προόριζα γι’ αυτόν τον Σταυρό. Ανήκεις σε Εμένα και γι’ αυτό οφείλεις να καθρεφτίζεις την Θεϊκή Μου Εικόνα. Εγώ είμαι που εφοδιάζω την ψυχή σου από τον Άπειρο Πλούτο Μου. Δεν θα σε εγκαταλείψω, ψυχή. Θα σε γεμίσω σαν θυμιατό, ώστε η αγάπη σου να φτάσει στον Ουρανό σαν στήλη από ευωδιαστό καπνό.

Γι’ αυτό λοιπόν, μην κουράζεσαι να γράφεις, μην κουράζεσαι να ευλογείς τους διώκτες σου, μην κουράζεσαι να προσφέρεις τα νώτα σου στους διώκτες σου. Μπορεί να είσαι περίλυπη μέχρι θανάτου, αλλά η Βασίλισσα με τις φροντίδες Της σου ξαναδίνει χαρά και ζωή. Η Βασίλισσα σε εφοδιάζει με θάρρος και έρχεται να επιδέσει τις πληγές σου με τη Μητρική Αγάπη και Στοργή Της. Η Μητέρα σου σε φροντίζει, παιδί Μου, όπως φρόντιζε και Εμένα. Στη δυστυχία σου και στην απελπισία σου, σπεύδει κοντά σου και σε πηγαίνει Δωμάτιο Της,² στο ίδιο Δωμάτιο που Με συνέλαβε.

Γι’ αυτό μη συγκρατείς τα δάκρυά σου, γιατί ενώ εσύ κλαις σ’ αυτή την εξορία για τα τείχη που έκτισαν οι δικοί Μου γύρω από τον Οίκο Μου, με τη διαίρεσή τους, κι Εγώ επίσης, χύνω Δάκρυα Αίματος για να αναμιχθούν με τα δικά σου, ώστε όταν ο Πατέρας δει τα δάκρυά σου ενωμένα με τα δικά Μου, να μην αρνηθεί τις ικεσίες σου να άρει τo ανάθεμα, γιατί δεν θα είναι πια δικά σου δάκρυα αλλά δικά Μου.

Φώναξε μαθήτρια, να μετανοήσει όλη η γη απ’ άκρη σ’ άκρη και να επιστρέψει σε Εμένα ενωμένη στο Άγιο Όνομά Μου. Βασούλα, σήκωσε τον Σταυρό Μου με αγάπη και όχι με απόγνωση. Νιώσε ευτυχής.

1 Ήμουν λυπημένη λόγω των διώξεων που είχαν αυξηθεί.
2 Η Καρδιά Της.