13 Φεβρουαρίου 1990

(Σήμερα, ενώ προσευχόμουν το ροδάριο μαζί με τον (…) κι ενώ βρισκόμαστε στο 4ο μυστήριο, τον δρόμο του Γολγοθά, ξαφνικά περιέπεσα σε ενός είδους έκσταση. Έχασα τη φωνή μου κι έπρεπε να ψιθυρίζω και κάθε λέξη που πρόφερα έβγαινε με μεγάλη δυσκολία. Βρέθηκα να συμμετέχω στο Πάθος του Ιησού. Στη διάρκεια του 5ου μυστηρίου, την Σταύρωση, άρχισα  να συνέρχομαι σιγά σιγά. Όταν τελείωσε, ένιωθα βαριά, η ομιλία και οι κινήσεις μου ήταν πιο αργές απ’ ό, τι συνήθως, το πνεύμα μου ακόμη επηρεασμένο από την αγωνία Του.)

Ιησού;

Εγώ είμαι. Αγαπημένη ψυχή, η αγωνία Μου είναι μεγάλη, άφησε Με να την μοιραστώ μαζί σου. Άφησε Με να βρω τον παράδεισό Μου μέσα σου. Ευλόγησε Με. Η Αγάπη σε αγαπά, ειρήνη σε εσένα, κοίταξέ Με… Είσαι πρόθυμη να ζήσεις το Πάθος Μου; Είσαι πρόθυμη να θυσιάσεις περισσότερα;

Είμαι πρόθυμη να κάνω το Θέλημά Σου.

Τότε Εγώ κι εσύ θα μοιραστούμε σπουδαιότερα πράγματα. Βασούλα, φάε λίγο σήμερα και αύριο κάνε αυστηρή νηστεία. Ευχαρίστησέ Με και αφιέρωσε τη μέρα σου σε Εμένα. Μη γράφεις άλλο τώρα. Θέλω να έχεις σήμερα πλήρη συναίσθηση της Παρουσίας Μου.

Σε αγαπώ και σε ευλογώ. Θυμήσου, εμείς. Προσευχήσου.