Aan het begin van de ‘True Life in God-Pelgrimage’ door Egypte werden alle deelnemers van de oecumenische en interreligieuze groep uitgenodigd voor een Goddelijke Liturgie in het Grieks-orthodoxe klooster van St. George in het oude Caïro. Hier volgt de toespraak van de bisschop van Babylon, Theofylaktos, aan het einde van de Liturgie op 22 oktober 2002: “Mijn geliefde broeders, bisschoppen, oudsten van alle christelijke denominaties, ik verwelkom jullie met speciale liefde in dit heilige klooster. Ik breng u de groeten en zegeningen van Zijne Allerheiligste, onze patriarch, paus van Alexandrië en heel Afrika, Zijne Heiligheid Petrus VII, die niet bij u allen kon zijn vanwege andere verplichtingen. Hij wenst u een aangenaam verblijf in het land van de Nijl, Egypte.

De plek waar u vandaag bent is niet alleen heilig, maar ook ‘Theovadistos’ (bewandeld door God). Hier kwam en verbleef de Heilige Familie gedurende ongeveer 18 maanden, op de vlucht voor de terreur van Herodes. Hier zette Jezus Christus zijn eerste stapjes, hier hoorde de kleine Emmanuel de eerste vogeltjes tsjilpen. Ons klooster is een van de oudste monumenten die Noord-Afrika rijk is, gebouwd in de 4e eeuw na Christus. Hier werd St. Joris, de grote martelaar, 30 maanden gevangen gehouden en van hieruit begon en eindigde zijn martelaarschap in een klein stadje in Palestina.

Ik ben vooral blij voor ons allemaal die hier vandaag bijeen zijn en onze handen hebben opgeheven in gezamenlijk gebed en smeekbede tot God voor vrede voor de hele wereld en voor alle volkeren op aarde. De mensheid lijdt onder oorlogen en andere soorten rampen. Wij, als vertegenwoordigers van alle christelijke denominaties en andere religies, hebben de plicht om onze volkeren te leren in verzoening met alle mensen te leven. Helaas zijn we allemaal vergeten dat we gemeenschappelijke wortels hebben, een gemeenschappelijke Vader, God en Schepper van het Universum. Genoeg! De aarde is het zat om al eeuwenlang onterecht broederlijk bloed te vergieten! Ooit moet de mens begrijpen dat verschillen niet met wapens worden opgelost, maar met de taal van het hart en van de liefde. Ooit moeten we allemaal werken, en zijn we verplicht om dat met al onze kracht te doen, in deze richting: om te proberen de mens te verzoenen, eerst met God en dan met zijn medemens, want in de ogen van God zijn we allemaal gelijk! Paulus zegt dat er geen Jood of Griek is, geen slaaf of vrije man, man of vrouw. In de Ogen van Christus zijn we allemaal één.

Onze bijeenkomst van vandaag zou een doel moeten hebben, zodat we het allemaal tot ons dagelijkse programma in ons leven maken om elke dag te bidden zodat er vrede heerst in de wereld. We moeten de boodschap van vrede en liefde meenemen en uitdragen naar de mensen op de hele aarde. Wij kunnen inderdaad de nieuwe apostelen zijn die zullen spreken van liefde en vrede. Elke dag horen we via de media over rampen en geweld onder de volkeren. Waar je je ook wendt of keert, overal zie je verwoesting, branden, menselijke slachtoffers en hoor je geween en geklaag. Misschien klinkt het onlogisch, maar wij, het patriarchaat van Alexandrië, leven al 2000 jaar in harmonie, in vriendschap, met liefde, samen met alle mensen in Egypte die moslim zijn. We hebben nooit problemen gehad. Elke ochtend als de zon opkomt, maakt het niet uit waarheen ze haar stralen stuurt, naar de christenen, de moslims, de hindoes of de boeddhisten, want we leven allemaal onder de grote hemel, de liefde van God! Als we onze persoonlijke belangen opzij zetten, weet ik zeker dat we op een dag allemaal gelukkig zullen zijn. We zullen elkaar de hand schudden in verzoening. Ik geloof en hoop en bid dat deze dag zal komen waarop de volkeren van de wereld elkaar op een gegeven moment zullen ontmoeten, elkaar de hand zullen schudden, zullen treuren om het bloed dat vergoten is en zich voor altijd in hun leven zullen verzoenen.

Vanuit het land Egypte, dat ‘Theovadistos’ (door God bewandeld) is, precies omdat Onze Heer Jezus Christus er heeft gewandeld, moeten we vandaag naar de uiteinden van de wereld een moedige boodschap van liefde en vrede sturen: zoals we vandaag in de kerk onder dezelfde koepel bijeenkwamen en we geen onderscheid maakten tussen christenen en niet-christenen of van andere religies. Vanaf vandaag zullen we aan de hele wereld verkondigen dat mensen in verzoening kunnen leven als ze maar leren eerst van hun God te houden, wie Hij ook is, wat Zijn Naam ook is, en dan weet ik zeker dat ook de liefde voor hun medemens zal ontspruiten.

Geef onze groeten, onze zegeningen en onze liefde door aan de leiders van jullie kerken, aan de leiders van jullie religies, aan jullie mensen, aan jullie gemeenschappen, aan jullie steden, aan jullie dorpen, aan jullie landen. Dat we bidden, een paar Grieken, een paar christenen, hoeveel het er ook zijn, dat we bidden voor vrede, voor de hele wereld, zodat volgend jaar, wanneer ik hoop jullie in de buurt te hebben, er breeduit geglimlacht wordt! Om de boodschap te openbaren dat er geen oorlog meer is, dat er geen mensen meer worden gedood, dat er geen onrechtvaardig broederlijk bloedvergieten meer is op aarde!”