David Armitage (23 September 1945 – 25 April 2026)
David Armitage was alom geliefd en werd zeer gewaardeerd door iedereen die hem kende. Zijn onbaatzuchtige inzet voor de missie van Waar Leven in God, decennialang, vormde een onzichtbare, onmisbare schakel achter de schermen die op zovele manieren hielp. Davids antwoorden op vragen waren altijd to the point en als hij zelf niet kon helpen, legde hij de zaken uit en verwees hij je door naar iemand die dat wel kon. Hij was een bescheiden man, die zichzelf nooit op de voorgrond plaatste, maar in stilte alles deed wat hij kon om Waar Leven in God bekend te maken. Hij waardeerde het belang van de Waar Leven in God-Boodschappen ten zeerste en bewaarde alles wat hem over WLIG ter ore kwam met grote zorg en liefde voor de Heer.
Ik ontmoette David voor het eerst in het najaar van 1996. Hij kwam bij me langs voor een praatje, en hoewel ik niet goed wist hoe ik hem kon helpen, vertelde hij me dat hij vervroegd met pensioen ging bij Kodak (hij was pas 51) om aan de website van ‘Waar Leven in God’ te kunnen werken. Ik had toen nog geen e-mailadres en hij heeft er heel vriendelijk een voor me aangemaakt kort nadat hij voor de missie van ‘Waar Leven in God’ was gaan werken.
In zekere zin waren David en Waar Leven in God nauw met elkaar verbonden in alles op het gebied van computers, filmmaken, YouTube en het uitgeven van boeken, en ik was David bijzonder dankbaar dat hij me in heel veel computerproblemen te hulp schoot.
Het was David die de dagelijkse boodschap (die door duizenden wordt gelezen) in het leven riep, David die de eerste WLIG-website bouwde, en David die de eerste WLIG e-news-nieuwsbrief verstuurde. Hij nam de grafische vormgeving van het True Life in God-Magazine over toen de man die ik in dienst had niet langer beschikbaar was. Dus David was al die bijna 30 jaar mijn eerste aanspreekpunt bij alles wat ik moeilijk vond of niet zelf kon oplossen. Ja, een bijzondere vriend, betrouwbaar en die nooit tijd verspilde aan gesprekken die niet nuttig waren.
David stierf op 25 april 2026, op het feest van de heilige Marcus, en het is interessant om op te merken dat hij op 23 september 1945 was geboren, eveneens een feestdag van één van de bijzondere heiligen van ‘Waar Leven in God’, de heilige Padre Pio. David werd geboren in Leeds; hij was het jongste kind in een gezin met vier kinderen (David had twee broers en één zus). Uit de grafrede van zijn neef vernamen we over een kant van David Armitage die we niet kenden; namelijk dat David een zeer enthousiaste fotograaf was, geïnteresseerd in scheikunde, die al vanaf jonge leeftijd thuis experimenten deed en dat hij precies wist wat hij in zijn leven wilde doen. Op 17-jarige leeftijd solliciteerde hij bij Kodak en kort na zijn 18e verjaardag werd hij daar aangenomen. Bij Kodak leerde hij over computers, en die vaardigheid gaf hem het zelfvertrouwen om de taak op zich te nemen om ‘Waar Leven in God’ via dat medium bekend te maken.
David nam al snel de leiding op zich over het drukken van de boeken van ‘Waar Leven in God’ en later ook over het TLIG-Magazine, en zorgde voor de voorraad van al het WLIG-materiaal. Zo vormden hij en John Talbott samen een kern voor WLIG in het Verenigd Koninkrijk. Ze besloten dichter bij elkaar te gaan wonen en hebben vele jaren uitstekend werk verricht voor WLIG. Ze verstuurden boeken naar mensen in het Verenigd Koninkrijk en naar andere Engelssprekende landen over de hele wereld. David werkte achter de schermen onvermoeibaar mee aan elke pelgrimage en hield samen met Anne Marie Peters alles onder controle.
Zijn ziekte kwam voor ons als een enorme schok. Vernemend dat hij ernstig ziek was, baden veel mensen voor hem. Hij kon al zijn wereldse zaken regelen voordat zijn familie hem naar een verpleeghuis in Poole bracht. Hij wilde niet dat iemand hem bezocht, maar we hoorden dat zijn familie vaak bij hem was. David vond het echter heel fijn om te bellen en e-mails te beantwoorden, en John, die nauw met David samenwerkte, hield ons op de hoogte van hoe het met David ging, terwijl vrienden over de hele wereld vurig voor hem bleven bidden. David begon te herstellen en leek “ongeveer een jaar lang herrezen” te zijn; hij genoot van de goede zorg, het lekkere eten en hield nog steeds contact met vrienden van Waar Leven in God. Hij verzorgde de grafische vormgeving en de opmaak van het laatste magazine dat gewijd was aan het overlijden van Vassula. Dit alles deed hij vanuit zijn ziekenhuisbed!
David ligt begraven in het kustplaatsje Filey in North Yorkshire, waar zijn geliefde zus en andere familieleden ervoor kozen hun vakantie door te brengen. De dag was bijzonder voor ons, niet alleen omdat we de Waar Leven in God-gemeenschap van over de hele wereld konden vertegenwoordigen, maar ook omdat we na de uitvaartdienst een paar woorden konden spreken over het belang van Davids werk voor Waar Leven in God voor zijn naaste familie die daar bijeen was. Het was ijzig koud toen we bij zijn graf stonden, maar zodra we met Davids familie hadden geluncht kwam de zon tevoorschijn. Dit deed me weer met warme gevoelens aan David denken, want hij genoot van eten en waardeerde altijd elke poging om hem te voeden.
Moge hij in vrede rusten in de omhelzing van de Allerheiligste Drie-eenheid! Amen
Ewa Allan
