Op deze dag, 13 mei 2017, wil ik ingaan op het huidige standpunt van de Katholieke Kerk ten aanzien van de profetische openbaringen van God aan Vassula Rydén, zoals die zijn opgenomen in de publicatie “Waar Leven in God”. Dit huidige standpunt wordt samengevat in de volgende vijf punten:

  1. De profetische openbaringen van WLIG genieten het Imprimatur en Nihil Obstat – officiële kerkelijke zegels van goedkeuring.
  2. Het Imprimatur en Nihil Obstat van de Kerk zijn een uitoefening van het Magisterium, het leerstellige gezag van de Kerk.
  3. De Kerk vereist van de christelijke gelovigen “religieuze instemming”1 met het Magisterium van de Kerk, het Leergezag van de Kerk, dat met name wordt uitgeoefend door de bisschoppen die in gemeenschap met de paus onderwijzen.
  4. De leerstellingen van die bisschoppen die in gemeenschap met de paus staan ​​en het Magisterium uitoefenen,2 hebben aan de profetische openbaringen van WLIG de genoemde zegels van goedkeuring verleend (28/11/2005 Nihil Obstat en Imprimatur) die tot op de dag van vandaag volledig van kracht blijven.
  5. Op grond van de verlening van het Imprimatur en Nihil Obstat van het Magisterium aan de profetische openbaringen van WLIG, is het christenen verboden zichzelf als rechter over deze openbaringen op te werpen en ze publiekelijk te veroordelen.3 Integendeel, aangezien alle christenen moeten ‘instemmen met het oordeel van hun bisschop over geloof en moraal’ en zich aan dit oordeel en aan het Magisterium dienen te houden ‘met een religieuze instemming van de geest’,4 ontlokken het Imprimatur en Nihil Obstat van het Magisterium, verleend aan de profetische openbaringen van WLIG, de genoemde religieuze instemming van de christelijke gelovigen.

Hieronder licht ik deze vijf punten verder toe.

1) De profetische openbaringen van WLIG genieten het Imprimatur en Nihil Obstat van het Magisterium – officiële kerkelijke zegels van goedkeuring.

Omdat het Magsterium van de Kerk de plicht heeft om ‘Gods volk te behoeden voor afwijkingen en afvalligheid, en hun de objectieve mogelijkheid te garanderen om het ware geloof zonder dwaling te belijden”,5 en het “getrouw uit te leggen”,6 onderzoekt het publicaties, met name werken over geloof en moraal, en spreekt het zich uit of deze vrij zijn van leerstellige dwalingen.

Op 19 maart 1975 vaardigde de Congregatie voor de Geloofsleer normen uit voor pastores van de Kerk die de plicht hebben waakzaam te zijn met de publicatie van materiaal over geloof en moraal, dat ter goedkeuring aan de Kerk moet worden voorgelegd. Dit mandaat werd herhaald in het Wetboek van Canoniek Recht van 1983, canon 823. Deze goedkeuring vindt plaats via een proces dat begint met de indiening van het manuscript door de auteur bij de censor librorum of deputatus, die door de bisschop of een andere kerkelijke autoriteit is aangesteld om dergelijke beoordelingen uit te voeren. Als de censor geen leerstellige dwaling in het werk aantreft, verleent hij een Nihil Obstat (“Niets staat publicatie in de weg”) als bevestiging hiervan. Als de bisschop zijn Imprimatur (“Laat het gedrukt worden”) verleent, vormt dit kerkelijke zegel een ‘goedkeuring’ van het werk, waardoor het ‘in kerken tentoongesteld en verkocht’ mag worden⁷ en een verklaring van ‘zowel een juridische als een morele garantie voor de auteurs, de uitgevers en de lezers’⁸ dat het werk ‘niets bevat dat strijdig is met het authentieke leergezag van de Kerk over geloof of moraal’ en ‘dat aan alle relevante voorschriften van het canoniek recht is voldaan’. 9

Op 28 november 2005 verleende Zijne Excellentie Bisschop Felix Toppo, S.J., D.D., zijn Nihil Obstat aan de geschriften van WLIG. Op dezelfde dag verleende Zijne Excellentie Aartsbisschop Ramon C. Arguelles, STL, DD, het Imprimatur aan de openbaringen van WLIG.

Bovendien schreef bisschop Felix Toppo op 24 november 2005 de volgende brief, die bij de Magisterale Nihil Obstat werd gevoegd, waarin hij het bovennatuurlijke karakter van de WLIG-openbaringen benadrukte:

“Ik heb alle boeken van ‘WAAR LEVEN IN GOD’ gelezen en over de inhoud ervan gemediteerd. Ik geloof oprecht dat de boeken de goddelijke dialoog bevatten tussen de Heilige Drie-eenheid, Onze Lieve Vrouw en de Engelen en de mensheid, zoals die door Vassula Rydén wordt overgebracht.” Ik heb niets aanstootgevends gevonden en niets dat in strijd is met het authentieke gezag van de Kerk over geloof en moraal. Het lezen van deze boeken en het mediteren over de inhoud is voor iedereen geestelijk heilzaam. Ik beveel deze boeken aan elke christen aan.”

Op 30 september 2004 schreef aartsbisschop Ramon C. Arguelles, STL, DD, van Lipa, die aan de profetische openbaringen van WLIG het Imprimatur van het Magisterium had verleend, de volgende brief waarin hij de bovennatuurlijke aard van de profetische openbaringen van WLIG verder bevestigde10:

“Kardinaal Joseph Ratzinger toonde een christelijke openhartigheid toen hij het onderzoek naar de zaak van mevrouw Vassula Rydén leidde. Via pater Prospero Grech, adviseur van de Congregatie voor de Geloofsleer, verzocht de goede kardinaal Vassula om vijf vragen te beantwoorden (zie brief van 4 april 2002) om enkele problemen op te helderen die in de kennisgeving van 1995 werden geopperd met betrekking tot de Waar Leven in God-geschriften en haar activiteiten in verband daarmee. De antwoorden zullen een grote hulp zijn voor sommige twijfelaars, die desondanks recht hebben op gemoedsrust…

Kardinaal Ratzinger verzocht pater Joseph Augustine Di Noia, O.P., ondersecretaris van de Congregatie voor de Geloofsleer, om mevrouw Rydén een kopie van diezelfde brief te bezorgen, zodat zij iedereen kon informeren over de uitwisseling van verduidelijkende brieven. Ik ben buitengewoon blij dat kardinaal Ratzinger de houding van de Heilige Vader perfect weerspiegelt, wiens grote gedrevenheid en waarschijnlijk de reden voor zij levenslust en energie die hij uitstraalt de EENHEID VAN HET CHRISTENDOM is…

Wat het verleden van mevrouw Rydén ook moge zijn, zij kan en is in onze tijd een instrument van God om Gods droom, de droom van de Heilige Vader en de droom van de Kerk te verwezenlijken – een droom die wellicht de grootste gebeurtenis van de beginjaren van het Derde Millennium zal zijn: DE EENHEID VAN ALLE DISCIPELEN VAN CHRISTUS! Mensen zoals Vassula, die lijden voor de christelijke eenheid met de Heilige Vader, hebben bemoediging, begrip en gebed nodig. Ik ben bereid haar dat te geven, al is het maar om zich aan te sluiten bij de Heilige Vader, kardinaal Ratzinger en vele onbekende zielen die oprecht verlangen naar een vernieuwing van het christendom, een hernieuwde impuls van de evangelisatie en eenheid van allen. Christelijke broeders en zusters, moge Maria ons helpen te groeien in een WAAR LEVEN IN GOD. 11

2) Het Imprimatur en Nihil Obstat van de Kerk zijn een uitoefening van het Magisterium.

Het is opmerkelijk dat het Magisterium van de Kerk drie gradaties van leergezag kent die de christelijke gelovigen moeten onderschrijven en die van hen respectievelijk de “instemming van het geloof” (de eerste twee gradaties van haar leergezag) en de “religieuze instemming” (de derde gradatie van haar gezag, bijvoorbeeld met het Imprimatur en Nihil Obstat van het Magisterium).

Van deze drie niveaus van gezaghebbende kerkelijke leer die de “orde van de waarheden waaraan de gelovige zich houdt” vaststellen,”12 zijn er 1) waarheden die als goddelijk geopenbaard worden onderwezen (depositum fidei13),14 2) definitief voorgestelde uitspraken over geloofszaken en morele kwesties die nauw verbonden zijn met de goddelijke geopenbaarde waarheid,15 en 3) niet-definitieve – niet-bindende – leer die a) bijdraagt ​​aan een beter begrip van de goddelijk geopenbaarde waarheid en de inhoud ervan expliciet maakt, b) eraan herinnert hoe bepaalde leerstellingen in overeenstemming zijn met de waarheden van het geloof, of c) waarschuwt tegen ideeën die onverenigbaar zijn met deze waarheden 16.

In het officiële Vaticaanse document, Donum Veritatis, van de Congregatie voor de Geloofsleer wordt een vierde categorie van leerstellige kerkelijke leer genoemd, namelijk de gewone prudentiële leer over tuchtrechtelijke aangelegenheden..17

  1. Tot de eerste graad van magistraal gezag behoren “waarheden die als goddelijk geopenbaard worden onderwezen”. Dit is een uitoefening van het “opperste Magisterium”. 18 algemeen bekend als het ‘buitengewone Magisterium” en het is universeel bindend. Deze waarheden zijn de fide credenda-leerstellingen, 19 vaak aangeduid als “onfeilbaar dogma” of “definitief dogma”, vereisen deze waarheden van de gelovigen een instemming van “theologisch geloof”; ze zijn rechtstreeks vervat in het Woord van God en het Magisterium heeft verklaard dat ze goddelijk geopenbaard zijn. Deze waarheden zijn onfeilbaar en de gelovigen zijn hen “gehoorzaamheid van geloof” verschuldigd. 20
  2. De inhoud van de tweede categorie behoort tot het Magisterium dat “op definitieve wijze waarheden over geloof en moraal voorstelt, die, ook al zijn ze niet goddelijk geopenbaard, niettemin strikt en nauw verbonden zijn met de Openbaring.” Deze waarheden zijn niet direct vervat in de Geloofsleer (Depositum Fidei), maar zijn geworteld in de primaire leerstellingen van de depositum fidei als secundaire waarheden, of secundaire objecten van onfeilbaarheid, die er noodzakelijkerwijs logisch of historisch uit voortvloeien en die nodig zijn om ze getrouw uit te leggen. De verkondiging van deze leerstellingen vormt een uitoefening van het “gewone Magisterium” 21 en ze zijn universeel bindend. Deze secundaire waarheden zijn de fide tenenda leerstellingen, 22 die “vastberaden moeten worden aanvaard en hooggehouden”23 door iedereen, en wie ze verwerpt, “verzet zich tegen de leer van de Katholieke Kerk”.24
  3. De derde categorie van het Magisterium is niet-definitief onderwijs dat dient om a) een beter begrip te bevorderen van een goddelijk geopenbaarde waarheid en de inhoud ervan expliciet te maken, b) eraan te herinneren hoe bepaalde leerstellingen in overeenstemming zijn met de waarheden van het geloof, of c) te beschermen tegen ideeën die onverenigbaar zijn met deze waarheden. 25 (bijvoorbeeld het Imprimatur en Nihil Obstat van het Magisterium).

Ik wil benadrukken dat deze drie niveaus van leergezag de katholieke doctrine vormen.26 door middel van een ‘geloofsbelijdenis’ of een ‘religieuze instemming’. De Catechismus van de Katholieke Kerk onthult hoe christenen dergelijke doctrines moeten ontvangen: “Aan deze gewone leer moeten de gelovigen zich ‘met religieuze instemming’ houden, die weliswaar verschilt van de geloofsbelijdenis,

is niettemin een uitbreiding ervan.” De passage in Lumen Gentium 25 spreekt over een “religieuze instemming (assensus religious) van geest en wil” – vereist voor de derde categorie; deze wordt onderscheiden van de “instemming van geloof‟ (assensus fidei) –

Hoewel dergelijke onderscheiden in de mate van instemming de gradatie in de naleving van de leer van het Magisterium benadrukken, hecht het Magisterium niet minder nadruk op de plicht van alle christenen om zich loyaal te onderwerpen aan de Kerk in alle bovengenoemde categorieën van haar leergezag: “De bereidheid om zich loyaal te onderwerpen aan de leer van het Magisterium inzake aangelegenheden die op zich niet onherroepelijk zijn, moet de regel zijn”.27

3) De Kerk verlangt van de gelovigen dat zij zich met “religieuze instemming” houden aan het Magisterium van de Kerk, dat met name wordt uitgeoefend door de bisschoppen die in gemeenschap met de paus onderwijzen.

De reden waarom de Katholieke Catechismus stelt dat de gelovigen “religieuze instemming” moeten betuigen ten aanzien van die officiële maar niet-definitieve leerstellingen van het gewone Magisterium (bijv. het officiële Imprimatur en Nihil Obstat van de Kerk), wordt verwoord in de volgende uitspraak van de katholieke catechismus:

“Ook de opvolgers van de apostelen krijgen goddelijke bijstand, in gemeenschap met de opvolger van Petrus, en in het bijzonder met de bisschop van Rome, herder van de gehele Kerk, wanneer zij, zonder tot een onfeilbare definitie te komen en zonder zich op “definitieve wijze” uit te spreken, in de uitoefening van het gewone Magisterium een leerstelling voorstellen die leidt tot een beter begrip van de Openbaring op het gebied van geloof en zeden. Aan dit gewone leergezag moeten de gelovigen ‘zich met religieuze instemming houden’28 die, hoewel deze verschilt van de geloofsinstemming, niettemin een uitbreiding daarvan is”.29

Hoewel het Imprimatur en het Nihil Obstat door de plaatselijke bisschop voor zijn bisdom kunnen worden verleend, mag men niet uit het oog verliezen dat deze officiële zegels, hoewel ze plaatselijk en binnen één bisdom worden verleend, gewoonlijk30 overstijgen juridische grenzen op grond van de bisschoppelijke collegialiteit en de erkenning daarvan door andere bisschoppen over de hele wereld. Ondanks de verwarring binnen de Kerk die in diverse goedgekeurde Mariaverschijningen is voorzegd, geven de volgende verklaringen van de Kerk uitdrukking aan de blijvende collegialiteit en de onderlinge relaties tussen bisschoppen:

“Deze collegiale eenheid (van bisschoppen) komt ook tot uiting in de onderlinge relaties van de afzonderlijke bisschoppen met de particuliere kerken en met de universele Kerk… De afzonderlijke bisschoppen vormen echter het zichtbare beginsel en fundament van de eenheid in hun particuliere kerken, die zijn gevormd naar het voorbeeld van de universele Kerk, waarin en waaruit de ene en enige Katholieke Kerk tot stand komt. Om deze reden vertegenwoordigt elke bisschop zijn eigen kerk, maar zij vertegenwoordigen allemaal samen, en samen met de paus, de gehele Kerk in de band van vrede, liefde en eenheid.”31

“De collegiale geest (van alle bisschoppen) vormt de kern van de samenwerking tussen de bisschoppen op regionaal, nationaal en internationaal niveau. Collegiaal handelen in strikte zin houdt in dat het gehele college, samen met haar hoofd, actief is ten aanzien van de gehele kerk.”32

“Door de bisschopswijding zelf ontvangen bisschoppen, naast de heiligingsfunctie, ook de functies van onderricht en bestuur; deze kunnen echter, gezien hun aard, alleen worden uitgeoefend in hiërarchische gemeenschap met het hoofd en de leden van het college.”33

In het licht van het voorgaande zou, mocht iemand ervoor kiezen om de werken die momenteel het zegel van dit Magisterium dragen openlijk te veroordelen – hetzij door toedoen van een priester, hetzij door een leek – het optreden van die persoon door de Kerk als niets minder dan “verwerpelijk” worden beschouwd:

“Hoewel een lid van de Kerk de vrijheid behoudt om een particuliere openbaring die officiële kerkelijke goedkeuring heeft gekregen, te verwerpen, zou het tegelijkertijd verwerpelijk zijn om zich er in het openbaar tegen uit te spreken.”34

Ik wil hier opmerken dat er in de geschiedenis van de Katholieke Kerk geen enkel bekend geval is waarin een positieve beslissing van “Constat de Supernaturalitate” (het is duidelijk dat het van bovennatuurlijke oorsprong is) door de plaatselijke bisschop met betrekking tot een nationaal of internationaal bekende profetische openbaring later door de Heilige Stoel is gewijzigd in de verboden categorie van Constat de non Supernaturalitate ( het is duidelijk dat het van niet-bovennatuurlijke oorsprong is). Toegegeven, gezien de overvloed aan gemelde profetische openbaringen en verschijningen over de hele wereld, zijn positieve of negatieve oordelen van de Heilige Stoel zeldzaam, vergen ze veel tijd en zwijgt de Heilige Stoel vaak over dergelijke zaken. Om echter te voorkomen dat het definitieve oordeel aan elke individuele christen wordt overgelaten, biedt de Kerk als beste oplossing aan om leerstellige zekerheid te verkrijgen door middel van het verlenen van het Imprimatur en/of Nihil Obstat van de bisschop, die, zoals eerder opgemerkt, een “goedkeuring” van het werk vormen, zodat het “in kerken mag worden tentoongesteld en verkocht” 35 en “een juridische en morele garantie voor de auteurs, de uitgevers en de lezers”36 dat het werk “niets bevat dat in strijd is met het authentieke leergezag van de Kerk inzake geloof of moraal”.37

Men wordt ook herinnerd aan de brieven van de bisschoppen die de profetische openbaringen van WLIG het Imprimatur en het Nihil Obstat hebben verleend , waarmee zij de bovennatuurlijke aard ervan bevestigen door te verklaren dat deze “de Goddelijke Dialoog van de Heilige Drie-eenheid, Onze-Lieve-Vrouw en de engelen met de mensheid via Vassula Rydén bevatten”,38 die “een instrument van God is in onze tijd om Gods droom, de droom van de Heilige Vader en de droom van de Kerk te verwezenlijken, die wellicht de

het belangrijkste gebeuren uit de beginjaren van het derde millennium: DE EENHEID VAN ALLE VOLGELINGEN VAN CHRISTUS!”39

4) De leerstellingen van die bisschoppen die in gemeenschap staan met de paus en het Magisterium uitoefenen40 hebben aan de profetische openbaringen van WLIG deze goedkeuringen verleend (28-11-2005 Nihil Obstat en Imprimatur), die tot op de dag van vandaag volledig van kracht blijven.

Omdat de taak om Gods goddelijk geopenbaarde Woord getrouw te interpreteren is “toevertrouwd aan de bisschoppen die in gemeenschap staan met de opvolger van Petrus, de bisschop van Rome”41 die, zelfs wanneer hij niet tot een onfeilbare definitie komt en zich niet op een “definitieve manier” uitspreekt,42 niettemin het gewone Magisterium uitoefenen, en de gelovigen moeten “instemmen” met hun beslissingen inzake geloof en moraal. Beschouw de volgende uitspraak uit het decreet van het Tweede Vaticaans Concilie:

“De bisschoppen moeten, wanneer zij in gemeenschap met de paus onderwijzen, door iedereen worden gerespecteerd als getuigen van de goddelijke en katholieke waarheid; en de gelovigen moeten zich aansluiten met het oordeel van hun bisschop inzake geloof en moraal dat hij in de naam van Christus uitspreekt, en zij moeten zich hieraan houden met een religieuze instemming van het verstand.” 43

Voor zover de toekenning van de kerkelijke zegels van het Imprimatur en het Nihil Obstat aan de profetische openbaringen van WLIG en de brieven van de bisschoppen die deze hebben verleend, respectievelijk een goedkeuring en garantie, en een positief oordeel over hun bovennatuurlijke aard tot uitdrukking brengen,44 en de christelijke gelovigen zich moeten aansluiten bij het oordeel van hun bisschop, mogen de gelovigen deze met vertrouwen beschouwen als een authentieke openbaring die door God voor onze tijd is gegeven.

5) Aangezien het Magisterium aan de profetische openbaringen van WLIG het Imprimatur en het Nihil Obstat heeft verleend, is het christenen verboden zichzelf als rechter op te werpen en deze openbaar te veroordelen.45 Integendeel, aangezien alle christenen “het oordeel van hun bisschop inzake geloof en moreel moeten volgen“ en zich aan dit oordeel en aan het Magisterium moeten houden “met een religieuze instemming van het verstand“,46 ontlokken het Imprimatur en het Nihil Obstat van het Magsterium gegeven aan de profetische openbaringen van WLIG bij de christelijke gelovigen de genoemde religieuze instemming.

In zijn verhandeling over respectievelijk de zaligverklaring en heiligverklaring van de Dienaren van God en de Zaligen stelde kardinaal Prospero Lambertini (die later tot paus Benedictus XIV werd gekroond) dat men weliswaar niet hoeft te kiezen voor een bepaalde, door de Kerk goedgekeurde profetische openbaring – aangezien God ons de zegen heeft geschonken uit meerdere te kunnen kiezen –, het absoluut verboden is om dit zonder reden, zonder de nodige bescheidenheid en met minachting te doen – het publiekelijk veroordelen van wat de Kerk met haar officiële zegels van goedkeuring als positief heeft beoordeeld, is ronduit “verwerpelijk”:47

“Het is mogelijk om dergelijke openbaringen niet te aanvaarden en zich ervan af te keren, mits men dit doet met de nodige bescheidenheid, niet zonder reden en zonder minachting”.48

Conclusie

In deze Eindtijd, waarin vele Bijbelse profetieën in vervulling gaan, met name Dan. 9:27; Mat. 24:15; 2 Thess. 2:3-13; Openb. 13, wordt meer dan ooit aandacht gevraagd van Gods herders, die Hij roept om Zijn kudde te hoeden met gezond onderwijs dat niet alleen het geloofsgoed en de levende traditie van de Kerk bewaart, maar deze ook verder ontwikkelt, “de betekenis van het geopenbaarde Woord doorgrondt en aan anderen doorgeeft”. 49 In dit derde millennium, waarin alle priesters worden aangespoord om “de diepe wateren op te zoeken”50 en een “nieuwe evangelisatie“ op zich nemen,51 De door de Kerk goedgekeurde profetische openbaringen spelen een cruciale rol, aangezien ze een goddelijke, dringende oproep bevatten die de toekomst van de mensheid zal beïnvloeden en het leven van miljoenen mensen zal veranderen. Laten we ons herinneren dat toen Onze-Lieve-Vrouw van Fatima voorspelde dat vele naties op aarde zouden worden

vernietigd zou worden als de mensheid zich niet zou bekeren; zij deed dit nadat zij op een cruciaal moment in de geschiedenis een dringende oproep had gericht tot de Kerk en de mensheid. Een soortgelijke oproep aan de Kerk en de mensheid van vandaag is te vinden in de door de Kerk goedgekeurde profetische openbaringen van Waar Leven in God. Wat nog belangrijker is: de gevolgen van deze oproep zullen, indien deze wordt genegeerd, wereldwijd zijn. Als herder van zielen nodig ik alle christenen van goede wil van harte uit om na te denken over de goddelijke openbaringen van Waar Leven in God, voor hun eigen geestelijk welzijn en voor de verbetering van de mensheid.

Eerwaarde J.L. Iannuzzi, Ph.B., STB., STL., STD.

 

1 Tweede Vaticaans Concilie, Decreten van de Oecumenische Concilies (Latijns-Engelse uitgave), deel II, onder redactie van Norman P. Tanner, Lumen Gentium, 25, Sheed and Ward Press, 1990.
2 Catechismus van de Katholieke Kerk, art. 892, Vaticaanstad 1994.
3 Kardinaal P. Lambertini, De servorum dei beatificatione et canonizatione, III, hoofdstuk 53, nr. 15, Aldima, Prato 1840.
4 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium, 25.
5 Ibid., CCC, art. 890.
6 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Dei Verbum, 10.
7 In het commentaar op het Wetboek van Canoniek Recht staat:“Goedkeuring (approbatio)… houdt in dat hij daarin niets heeft aangetroffen dat volgens hem schadelijk is voor het geloof en de moraal… Deze goedkeuring… geeft de toekomstige lezer te kennen dat de pastoor van de kerk het boek niet als een gevaar voor het geloof en de moraal heeft te beschouwen. Het staat tevens toe dat het boek… in kerken wordt uitgestald en verkocht.” (The Commentary in the Code of Canon Law – A Text and Commentary, p. 580, Paulist Press, Mahwah, 1985). Zie ook Congregatie voor de Geloofsleer, “Instructie Betreffende Enkele Aspecten van het Gebruik van de Sociale Communicatiemiddelen bij de Bevordering van de Geloofsleer”, 30 maart 1992, in “The Permission to Publish: A Resource for Diocesan and Eparchial Bishops on the Approvals Needed to Publish Various Kinds of Written Works“, Commissie voor de Geloofsleer – Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen, Washington D.C. 2004, blz. 34-36..
8 Ibid., blz. 35-36.
9 Congregatie voor de Geloofsleer, “Instructie Betreffende Enkele Aspecten van het Gebruik van de Sociale Communicatiemiddelen bij de Bevordering van de Geloofsleer”, 30 maart 1992, in “The Permission to Publish: A Resource for Diocesan and Eparchial Bishops on the Approvals Needed to Publish Various Kinds of Written Works”, Commissie voor de Geloofsleer – Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen, Washington D.C. 2004, blz. 35.
10 In 1978 publiceerde de Congregatie voor de Geloofsleer de “Richtlijnen Betreffende de Werkwijze bij het Onderzoek van Vermeende Verschijningen of Openbaringen”, waarin zij het volgende bevestigt: “Wanneer de Kerkelijke Autoriteit in kennis wordt gesteld van een vermeende verschijning of openbaring, is het haar taak: a) in de eerste plaats het feit te beoordelen aan de hand van positieve en negatieve criteria (zie hieronder, nr. I); b) vervolgens, indien dit onderzoek tot een gunstige conclusie leidt, enige openbare uiting van verering of devotie toe te staan, waarbij hierop met grote voorzichtigheid toezicht wordt gehouden (wat overeenkomt met de formulering: “voorlopig staat niets in de weg”) (pro nunc nihil obstare); c) ten slotte, in het licht van de verstreken tijd en de opgedane ervaring, met bijzondere aandacht voor de vruchtbaarheid van de geestelijke vruchten die uit deze nieuwe devotie voortkomen, een oordeel uit te spreken over de authenticiteit en het bovennatuurlijke karakter , indien de zaak dit rechtvaardigt.” (De Congregatie voor de Geloofsleer heeft de “Richtlijnen Betreffende de Werkwijze bij het Onderzoek van Vermeende Verschijningen of Openbaringen” uitgevaardigd, goedgekeurd door paus Paulus VI, Inleidende Noot, art. 2, a-c, Libreria Editrice Vaticana, Rome, 1978).
11 Brief van 30 september 2004 van de aartsbisschop van Lipa, Ramon C. Arguelles, STL, DD, Klik hier
12 Congregatie voor de Geloofsleer, “Doctrinaal Commentaar op de Slotformulering van de Professio Fidei”, 4 , 29 juni 1998, in L’Osservatore Romano, wekelijkse uitgave in het Engels, 15 juli 1998.
13 Ibid., CCC, art. 84.
14 Donum Veritatis, Congregatie voor de Geloofsleer, art. 23, Libreria Editrice Vaticana, Rome 1990: “Wanneer het Magisterium van de Kerk een onfeilbare uitspraak doet en plechtig verklaart dat een leerstelling in de Openbaring is te vinden, wordt een instemming vereist die theologisch geloof wordt genoemd. Deze instemming moet ook worden betuigd ten aanzien van de leer van het gewone en universele Magisterium, wanneer dit een geloofsleer als goddelijk geopenbaard ter geloof voorlegt.”
15 Ibid., 23: “Wanneer het Magisterium ‘op definitieve wijze’ waarheden betreffende het geloof en de moraal voorlegt, die – ook al zijn ze niet goddelijk geopenbaard – niettemin nauw en onlosmakelijk verbonden zijn met de Openbaring, moeten deze vastberaden worden aanvaard en hooggehouden.”
16 Ibid., 23: “Wanneer het Magisterium, zonder de bedoeling om ‘definitief’ te handelen, een leerstelling onderwijst om een beter begrip van de Openbaring te bevorderen en de inhoud ervan te verduidelijken, of om eraan te herinneren hoe een bepaalde leerstelling in overeenstemming is met de geloofswaarheden, of ten slotte om ons te wapenen tegen ideeën die onverenigbaar zijn met deze waarheden, is de vereiste reactie die van religieuze onderwerping van wil en verstand (LG 25, CIC, 752). Dit soort reactie mag niet louter uiterlijk of disciplinair zijn, maar moet worden begrepen binnen de logica van het geloof en onder de impuls van gehoorzaamheid aan het geloof.” .
17 Ibid., 24: „…om het Volk van God zo goed mogelijk te dienen, met name door hen te waarschuwen voor gevaarlijke opvattingen die tot dwalingen zouden kunnen leiden, kan het Magisterium ingrijpen in actuele discussies die betrekking hebben op, =naast solide uitgangspunten zijn er ook bepaalde voorwaardelijke en speculatieve elementen… De bereidheid om zich loyaal te schikken naar de leer van het Magisterium inzake aangelegenheden die op zich niet onherroepelijk zijn, moet de regel zijn … De theoloog weet dat sommige oordelen van het Magisterium gerechtvaardigd konden zijn in de tijd waarin ze werden geformuleerd, want hoewel de “Sommige uitspraken bevatten waarachtige beweringen en andere waren niet met zekerheid vast te stellen; beide soorten waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Alleen de tijd heeft het mogelijk gemaakt om onderscheid te maken en, na grondiger onderzoek, echte vooruitgang op leerstellig gebied te boeken.”
18 Ibid., CCC, 891.
19 Ibid., “Doctrinaal Commentaar op de Slotformulering van de Professio Fidei”, 8 .
20 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Donum Veritatis, 29.
21 Ibid., CCC, 892.
22 Ibid., “Doctrinaal Commentaar op de Slotformulering van de Professio Fidei”, 8 .
23 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Donum Veritatis, 23; Lumen Gentium, 25 .
24 Ibid., CIC, canon 750, § 2.
25 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Donum Veritatis, 23: “Wanneer het Magisterium, zonder de bedoeling ‘definitief’ te handelen, een leerstelling onderwijst om een beter begrip van de Openbaring te bevorderen en de inhoud ervan te verduidelijken, of om eraan te herinneren hoe een bepaalde leerstelling in overeenstemming is met de geloofswaarheden, of ten slotte om te waken tegen ideeën die onverenigbaar zijn met deze waarheden; de reactie die hierop wordt gevraagd, is die van religieuze onderwerping van wil en verstand (LG 25, CIC, 752). Een dergelijke reactie mag niet louter uiterlijk of disciplinair zijn, maar moet worden begrepen binnen de logica van het geloof en onder de drang van gehoorzaamheid aan het geloof.” .
26 Ibid., Donum Veritatis, art. 23.
27 Ibid., art. 24.
28 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium, 25 .
29 Ibid., CCC, art. 892.
30 Cf. op. cit., CIC, canons 23-28.
31 Op. cit., Vatican Council II, Lumen Gentium, 23.
32 Buitengewone Synode van Rome van 1985, Eindrapport II C, 4, Origins 15 , 19 december 1985, 448, in Theological Studies, The Teaching Authority of the Episcopal Conferences, Francis A. Sullivan, S.J. (63) 2002, p. 478.
33 Ibid., Canon 375 §2.
34 Mariology, A Guide for Priests, Deacons, Seminarians and Consecrated Persons, voorzien van het Imprimatur van de zeer eerbiedwaardige Raymond L. Burke en het Nihil Obstat van Fr. Peter Felner, F.I., blz. 830, Queenship Pub. CA.
35 Ibid., CIC, blz. 580.
36 Op. cit., “Instructie Betreffende Enkele Aspecten van het Gebruik van de Sociale Communicatiemiddelen bij de Bevordering van de Geloofsleer”, blz. 35-36.
37 Congregatie voor de Geloofsleer, “Instructie Betreffende Enkele Aspecten van het Gebruik van de Sociale Communicatiemiddelen bij de Bevordering van de Geloofsleer”, 30 maart 1992, in “The Permission to Publish: A Resource for Diocesan and Eparchial Bishops on the Approvals Needed to Publish Various Kinds of Written Works”, Commissie voor de Geloofsleer – Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen, Washington D.C. 2004, blz. 35.
38 Waar Leven in God, Stichting voor Waar Leven in God Publ., brief van 24 november 2005 van bisschop Felix Toppo, SJ, DD, Genève.
39 Ibid., Klik hier.
40 Ibid., art. 892.
41 Ibid., CCC, 85.
42 Ibid., CCC, art. 892.
43 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium, 25.
44 Ibid., “Norms Regarding the Manner of Proceeding in the Discernment of Presumed Apparitions or Revelations”, art. 2, a-c.
45 Ibid., De servorum dei beatificatione et canonizatione, III, hoofdstuk 53, nr. 15; Ibid ., Mariology, A Guide for Priests Deacons, Seminarians and Consecrated Persons, blz. 830.
46 Ibid., Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium, 25.
47 Ibid., Mariology, A Guide for Priests Deacons, Seminarians and Consecrated Persons, blz. 830.
48 Ibid., De servorum Dei beatificatione et canonizatione, III , hoofdstuk 53, nr. 15.
49 The Priest and the Third Christian Millennium Teacher of the Word, Minister of the Sacraments and Leader of the Community, art. 1, Libreria Editrice Vaticana, Rome, 1999.
50 Apostolische brief *Novo Millennio Ineunte*, paus Johannes Paulus II, art. 1, 15, 38, Libreria Editrice Vaticana, Rome, 2001.
51 Ibid., 2.