Από το 1985, ο Κύριος με κάλεσε να ενταχθώ στο πρόγραμμά Του για την Ενότητα, και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα ποτέ να συμβεί στη ζωή μου. Ο Κύριος δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει.

Ήδη στις 14 Οκτωβρίου 1991 ο Κύριος Ιησούς είπε:

Η αποστολή σου, είναι να οδηγήσεις τον λαό Μου σε ένα Όνομα, στο δικό Μου Όνομα, και να μοιραστούν τον άρτο μαζί.

Το βασικό μήνυμα της «Αληθινής εν Θεώ Ζωής» είναι η Ενότητα. Είναι ένα κάλεσμα να μετατρέψουμε τη ζωή μας σε μια αδιάκοπη προσευχή. Είναι ένα κάλεσμα να βιώσουμε μια αληθινή μετάνοια, να μετανοήσουμε για τη διχόνοια μας και να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και τον πλησίον. Είναι ένα επείγον κάλεσμα προς τις Εκκλησίες να ενωθούν μέσα στην ποικιλομορφία. Ο Ιησούς λέει: “Κήρυξα σε εσένα και στους άλλους, μη σταματάτε εδώ, προωθήστε τις διδασκαλίες που σας έδωσα … Κήρυξε την Αγάπη με αγάπη.»

¨Ενοποιήστε τις εκκλησίες Μου. Ο αληθινός Χριστιανός είναι αυτός που είναι εσωτερικά Χριστιανός και η αληθινή Ενότητα είναι και θα είναι μέσα στην καρδιά. Η Ενότητα δεν θα είναι με το γράμμα αλλά με το πνεύμα

Πολλοί αναρωτιούνται: «Γιατί ο Θεός μιλάει στην εποχή μας;» Ο Κύριος ο Θεός έρχεται για να μας θυμίσει εκ νέου τον Λόγο Του και να μας υπενθυμίσει τις εντολές Του και τον Νόμο Του. Να τι είπε: «Πες τους ότι ο Θεός που ξέχασαν δεν τους ξέχασε ποτέ».

Ο Κύριος μας Ιησούς καλεί τους ιερείς Του και ρωτά τους ποιμένες Του:

“Υπάρχει κανείς που θέλει να εργαστεί με σθένος και με αγάπη για την ανοικοδόμηση του ετοιμόρροπου Οίκου Μου; Υπάρχει κανείς που να θέλει να υπερασπισθεί αυτόν τον Οίκο; Υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει τώρα αυτά που λέω; Υπάρχει κανείς μέσα στον Οίκο του Κυρίου που να είναι διατεθειμένος να εξαπλώσει την Βασιλεία του Θεού; (20 Οκτωβρίου 1998)

Θέλω όλη την Εκκλησία Μου ενωμένη. Όσοι παραμένουν χωρισμένοι, έχουν χωρίσει την Καρδιά Μου απ’ τη δική τους. Αντιληφθείτε τη σοβαρότητα της διαίρεσής σας, την κατεπείγουσα ανάγκη του καλέσματός Μου και τη βαρύτητα του αιτήματός Μου. Χρειάζομαι την καρδιά σας για να σας ενώσω και να ξαναχτίσω την Εκκλησία Μου, ενωμένη, μέσα στην καρδιά σας (20 Οκτωβρίου 1991)

Ο τότε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρας, ο οποίος βρέθηκε τόσο κοντά στην επίτευξη της ενότητας με τον Πάπα Παύλο VI, έγραψε κάποτε: «Αν αρκούμαστε στο να επαναλαμβάνουμε τις φόρμουλές μας, σκληραίνοντάς τις εναντίον των αδελφών μας χριστιανών, τότε η κληρονομιά μας θα καταστεί κάτι νεκρό. Είναι η κοινωνία, η ταπεινότητα, η συμφιλίωση που μας καθιστούν αληθινά Ορθόδοξους, διατηρώντας την πίστη όχι για τον εαυτό μας – αν το κάναμε αυτό, θα επιβεβαιώναμε απλώς μια ακόμη ιστορική ομολογία πίστης – αλλά για την ένωση όλων, ως ανιδιοτελείς μάρτυρες της αδιαίρετης Εκκλησίας».

Στο πλαίσιο των προσπαθειών μας, θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να προσευχόμαστε περισσότερο μαζί, διότι οι προσευχές ακούγονται και εισακούονται, ενώ οι διάλογοι και οι τυπικές εκφράσεις δεν είναι παρά απλά λόγια. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργήσουμε τους διαλόγους ή τις τυπικές εκφράσεις μας, καθόλου.

Αλλά, τι είναι πιο σημαντικό για εμάς, το γράμμα ή το Πνεύμα; Αν πούμε «το γράμμα», τότε θα ενεργούμε ως διαχειριστές όταν ασχολούμαστε με τις υποθέσεις του Θεού και δεν θα δικαιωθούμε ούτε θα καταφέρουμε ποτέ τίποτα, γιατί θα είναι σαν να λέμε στο Πνεύμα: «Κοίτα, δεν είμαι πια παιδί και μπορώ να περπατήσω μόνος μου». Το γράμμα, λοιπόν, θα σκοτώσει το Πνεύμα και θα γίνουμε πραγματικά διαχειριστές που απλώς μετακινούν χαρτιά και φεύγουν από κάθε συνάντηση με άδεια καρδιά.

Στις 14 Οκτωβρίου 1991, ο Ιησούς λέει: “Πες τους ότι η Καρδιά του Κυρίου είναι Αγάπη και η Καρδιά του Νόμου βασίζεται στην Αγάπη. Πες στον λαό Μου ότι δεν θέλω διαχειριστές μέσα στον Οίκο Μου, δεν θα δικαιωθούν όταν έρθει η Ημέρα Μου, γιατί αυτοί μετέτρεψαν τον Οίκο Μου σε έναν οίκο εμπορίου.”

Τι είναι λοιπόν πιο σημαντικό, ο νόμος ή το Πνεύμα; Αν πούμε ο νόμος, τότε ήδη θα κρίνουμε τον αδελφό μας που κάθεται δίπλα μας και ανήκει στην άλλη εκκλησία, ενώ εκείνος, με τη σειρά του, θα μας κρίνει ήδη και θα ακούσουμε ο ένας από τον άλλον: «Εμείς βρισκόμαστε στην πλήρη αλήθεια και εμείς έχουμε δίκιο». Και πάλι θα διασπάσουμε τον Χριστό και πάλι δεν θα καταφέρουμε τίποτα.

Αν ξεκινήσουμε από τη διδασκαλία και το περιεχόμενό της, και πάλι θα καταλήξουμε ίσως ακόμη πιο αποξενωμένοι και κατακερματισμένοι, χωρίς να φτάσουμε ποτέ στο ουσιώδες. Δεν εννοώ με αυτό ότι πρέπει να παραβιάσουμε τη διδασκαλία, αφού η διδασκαλία είναι η ίδια η ύπαρξη της Εκκλησίας. Αλλά, αν αφήσουμε το Άγιο Πνεύμα να μας οδηγήσει κρατώντας μας από το μανίκι, αντί να προσπαθήσουμε για μια φορά εμείς να οδηγήσουμε το Άγιο Πνεύμα, τότε το Πνεύμα θα ζωντανέψει το γράμμα και τον νόμο, και θα μας δείξει την αληθινή διδασκαλία, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η μόνη ενεργή αρχή μέσα μας, παρά τις διαφορές μας στη δογματική ορολογία. Για αυτή την πράξη αγάπης, χρειαζόμαστε έντονη πνευματική φτώχεια, δηλαδή ταπεινότητα, και μια πληθώρα γενναιοδωρίας.

Ας ξεκινήσουν λοιπόν οι δογματικοί μας διάλογοι με το Άγιο Πνεύμα. Ας είναι Εκείνος που θα μας οδηγήσει, κρατώντας μας από το μανίκι, για να μας δείξει μέσα στην καρδιά μας ότι η ουσία της δογματικής πρέπει να βασίζεται στην αγάπη και την ταπεινότητα, που αποτελούν το κλειδί για την ενότητα.

Στη συνέχεια στις 20 Μαΐου 1987 και πάλι ο Κύριος είπε: “Πώς μπορεί ένα σώμα να λειτουργήσει, όταν ένα ή δύο μέλη του είναι παράλυτα ή πληγωμένα ή αποκομμένα; Θα έχει την ίδια ικανότητα και δύναμη με ένα σώμα υγιές;”

Επτά μήνες αργότερα, 23 Δεκεμβρίου 1987: “Ξέρετε γιατί είναι σκόρπια τα πρόβατά Μου και το Σώμα Μου ακρωτηριασμένο; Ξέρετε γιατί επικρατεί δυσαρμονία μέσα στην Εκκλησία Μου; Είναι γιατί βάδιζαν νύχτα χωρίς κανένα φως για οδηγό τους. Αναζητήστε Εμένα που είμαι το Φως και θα σας οδηγήσω, απαλλαγείτε από την υποκρισία και την ισχυρογνωμοσύνη σας. Γίνετε πράοι και ταπεινοί, ανοίξτε τις καρδιές σας και αφήστε τον Χυμό Μου να σας πλημμυρίσει. Είμαι ο Καλός Ποιμένας σας που σας αγαπά.”

Στις 12 Απριλίου 1990: “Αν Μου επιτρέψετε να μπω στην καρδιά σας, θα σας κάνω να δείτε τις Πληγές που δέχθηκα στο σπίτι των καλύτερων φίλων Μου. Θα τρομάξετε από το βάθος τους και θα εκπλαγείτε από τα πολυάριθμα σημάδια που προκάλεσαν με αγριότητα στο Σώμα Μου. Οι Πληγές του Σώματος Μου είναι τέτοιες που Με άφησαν στη μάχη τους ακρωτηριασμένο.”

Όταν ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε κατά την εβδομαδιαία γενική ακρόασή του στις 19 Ιουνίου, είπε: «Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, αλλά όταν οι Καθολικοί μαλώνουν μεταξύ τους ή όταν οι Καθολικοί και άλλοι Χριστιανοί βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, προκαλούν πόνο στο σώμα του Χριστού. Μην προκαλείτε πόνο στο σώμα με τις διαιρέσεις και τις συγκρούσεις μας».

«Η ενότητα είναι μια χάρη που πρέπει να ζητήσουμε από τον Κύριο, ώστε να μας απαλλάξει από τον πειρασμό της διχόνοιας, της διαμάχης μεταξύ μας, του εγωισμού και των παραπόνων ο ένας για τον άλλον – πόση ζημιά, πόσο κακό προκαλεί αυτή η φλυαρία», είπε. «Πόση ζημιά προκαλούν οι διχασμοί μεταξύ των Καθολικών και μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων. Ευαγγελικοί Χριστιανοί, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί Χριστιανοί – γιατί είμαστε διαιρεμένοι; Πρέπει να προσπαθήσουμε να φέρουμε την ενότητα»

«Ας προσευχηθούμε ώστε ο Κύριος να μας χαρίσει ενότητα», είπε. «Ας προσευχηθούμε στον Κύριο να μας κάνει μέλη του σώματος του Χριστού, όλο και πιο ενωμένους με τον Χριστό, και να μας βοηθήσει να μην κάνουμε το σώμα του Χριστού να υποφέρει από τις διαμάχες και τις διαιρέσεις μας», είπε.

(Επομένως, ο Πάπας είναι έτοιμος για την ενότητα, εμείς είμαστε; Είναι έτοιμες και οι άλλες Εκκλησίες, όπως είναι έτοιμος κι αυτός;)

Το 1987, στις 4 Απριλίου ο Κύριος θρήνησε λέγοντας: Tο Σώμα Mου είναι κουρασμένο και πληγωμένο. Το Σώμα Mου είναι η Eκκλησία. Θέλω να σταθεροποιήσω την Eκκλησία Mου.

Ο Κύριός μας δεν θα είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη “σταθεροποιήσω” αν η Εκκλησία ήταν ισχυρή και υγιής, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι, παραμένοντας διαιρεμένοι, έχουμε πράγματι αποδυναμώσει την Εκκλησία, την έχουμε ισοπεδώσει, σε τέτοιο βαθμό που ο Κύριός μας λέει επανειλημμένα ότι η Εκκλησία Του βρίσκεται σε ερείπια και πολλά μέλη της Εκκλησίας πλησιάζουν στη σήψη.

Όταν ο Κύριος με ρώτησε: «Ποιο σπίτι είναι πιο σημαντικό, το δικό σου ή το δικό Μου;» Και η απάντησή μου ήταν: «Το δικό Σου, Κύριε». Εκείνος είπε: «Ζωογόνησε τον Οίκο Μου, ομόρφυνε τον Οίκο Μου και ένωσε τον Οίκο Μου». Δεν είπε «ξαναχτίσε τον Οίκο Μου», αλλά είπε «ζωογόνησε» τον Οίκο Μου, μια ισχυρή έκφραση που δείχνει σε ποια κατάσταση έχουμε φέρει την Εκκλησία… αυτό είναι πραγματικά λυπηρό…

Στις 2 Ιουνίου 1987, Ο Ιησούς μου ζήτησε να ζωγραφίσω τρεις σιδερένιες ράβδους που στέκονταν ακίνητες η μία δίπλα στην άλλη. Αντιπροσώπευαν την Προτεσταντική, Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία. Στη συνέχεια, μου ζήτησε να τις ζωγραφίσω ξανά ενώνοντας τις άκρες των ράβδων, ώστε να συνδεθούν μεταξύ τους, και είπε:

Για να ενωθείτε θα πρέπει όλοι να λυγίσετε.

Ναι, να μαλακώσουμε από την ακαμψία μας, που είναι σκληρή σαν σιδερένιες ράβδους που δεν λυγίζουν. Μετά από οκτώ ημέρες, ο Κύριος με κάλεσε ξανά και μου είπε: «Θα Με δεις στην Εκκλησία Μου;» Μπερδεμένη, απάντησα: «Ποια Εκκλησία, Κύριε; Ποια εννοείς;»

Απάντησε: Όλες είναι Εκκλησίες Μου, όλες είναι δικές Μου· όλες ανήκουν σε Εμένα και μόνο σε Εμένα, Εγώ είμαι η Εκκλησία. Εγώ είμαι η Κεφαλή της Εκκλησίας. … Είμαι ένας Θεός και έχω ένα Σώμα, ένα Σώμα που έχουν σακατέψει· οι μυλόπετρες έχουν βλάψει το Σώμα Μου.

– Είπα: «Θεέ μου, φαίνεσαι τόσο αναστατωμένος!!» Και πράγματι, ήταν!!

– Απάντησε: Αναστατωμένος; Ω, Βασούλα, γιατί, γιατί Με έχουν διαμελίσει τόσο βάναυσα; Το Σώμα Μου πονάει, έχει διαμελιστεί…

Σε αυτό το μήνυμα ο Κύριος μας υπενθυμίζει ότι Αυτός είναι η Κεφαλή του Μυστικού Σώματος που είναι η Εκκλησία. Εμείς όμως, με την αλαζονεία και την υπεροψία μας, φροντίσαμε να αποκόψουμε την Κεφαλή, διότι χωρίς την Κεφαλή κανείς δεν μπορεί να μας δώσει εντολές, να μας επιπλήξει ή να μας διορθώσει. Το Σώμα δεν έχει λόγο. Καταφέραμε να φιμώσουμε τον Χριστό.

Πώς θα μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο μας και να καταλάβουμε πού πάμε αν έχουμε αποκόψει την Κεφαλή; Δεν μπορούμε να πούμε ότι βαδίζουμε στο Φως, αφού εξακολουθούμε να είμαστε διαιρεμένοι και κατακερματισμένοι. Ο Κύριος είπε στις 7 Οκτωβρίου 1991:

“Πες τους επίσης πως απεχθάνομαι τις καρδιές που είναι ανειλικρινείς. Οι επισημότητες τους και οι ομιλίες τους Με κουράζουν. Πες τους πως αποστρέφομαι την υπεροψία και την ακαμψία τους. Η κρίση τους φαίνεται πράγματι μεγάλη και εντυπωσιακή στους ανθρώπους αλλά όχι σε Εμένα, δεν μπορώ να συγχαρώ μια Εκκλησία ετοιμοθάνατη, κοντά στη σήψη. Πες σε όσους θέλουν να ακούσουν πως:

αν δεν χαμηλώσουν τις φωνές τους, δεν θα ακούσουν ποτέ τη δική Μου Φωνή. Αν χαμηλώσουν τις φωνές τους θα αρχίσουν να ακούνε τη δική Μου Φωνή και να κάνουν το Θέλημά Μου. Είμαι Ένας, κι όμως ο καθένας έφτιαξε έναν δικό του Χριστό. Είμαι η Κεφαλή του Σώματός Μου, κι όμως το μόνο που βλέπω είναι τα δικά τους κεφάλια και όχι το δικό Μου. Πες τους να χαμηλώσουν τα κεφάλια τους και τότε θα δούνε το δικό Μου. Πες τους να ταπεινώσουν τους εαυτούς τους για να τους υψώσω κοντά Μου.

Και πάλι στην ίδια γενική ακρόαση, στις 19 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, ο Πάπας Φραγκίσκος είπε: «Και όπως κάθε πραγματικό σώμα, εξήγησε, η Εκκλησία έχει μια κεφαλή — τον Ιησού Χριστό, «ο οποίος την καθοδηγεί, την τρέφει και την στηρίζει» — και αν οι Καθολικοί δεν είναι στενά ενωμένοι με τον Ιησού, την κεφαλή, τότε το σώμα πεθαίνει».

«Ας παραμείνουμε ενωμένοι με τον Ιησού», είπε ο Πάπας Φραγκίσκος. «Ας εμπιστευόμαστε τον Ιησού, ας κατευθύνουμε τη ζωή μας σύμφωνα με το Ευαγγέλιο Του, ας τρέφουμε την ψυχή μας με την καθημερινή προσευχή, ακούγοντας τον Λόγο του Θεού και συμμετέχοντας στα Μυστήρια».

Η ορθόδοξη αντιπροσωπεία που ήρθε από την Κωνσταντινούπολη για να συναντήσει τον Πάπα Φραγκίσκο κατά την εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου δήλωσε: «Η ενότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά επιτακτική ανάγκη…» Ο Πάπας τους είπε: «Η αναζήτηση της ενότητας μεταξύ των χριστιανών είναι ένα επείγον καθήκον, πιο επείγον από ποτέ, και δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε. Η μαρτυρία μας απαιτεί να μπορέσουμε επιτέλους να κηρύξουμε με μία φωνή τα καλά νέα του Ευαγγελίου και να γιορτάσουμε μαζί τα Θεία Μυστήρια της νέας μας ζωής εν Χριστώ».

20 Οκτωβρίου 1990, ο Κύριος είπε: “με τις ένθερμες προσευχές που θα Μου προσφέρεις με αγάπη, μπορείς να αλλάξεις επερχόμενες καταστροφές. Μπορείς να αλλάξεις φυσικές καταστροφές, μπορείς να σβήσεις τον φλογερό θυμό του Πατέρα Μου. Ο Θεός μπορεί να αλλάξει γνώμη, με τις προσευχές σου μπορεί να αλλάξει γνώμη. Μπορείς να ομορφύνεις την Εκκλησία Μου. Μπορείς να συγκεντρώσεις τον Λαό Μου στο Όνομά Μου και να λειτουργήσουν γύρω από έναν βωμό.

Πολύ πριν από αυτά τα λόγια του Πάπα στις 19 Απριλίου 1988, ο Ιησούς είχε πει:

“Φαντασθείτε τη χαρά Μου όταν συναχθείτε γύρω από Έναν Βωμό και Με υμνήσετε γύρω από τον ίδιο Βωμό, αναγνωρίζοντας τα σφάλματά σας, μετανοώντας για την ανταρσία σας και ενθυμούμενοι την Αγάπη Μου για εσάς και αγαπώντας ο ένας τον άλλο όπως σας αγαπώ Εγώ. Παιδιά Μου, να είστε τέλειοι!

Και μια μέρα ο Ιησούς φώναξε ακόμα πιο δυνατά (14 Οκτωβρίου 1991):

“Ενωθείτε! Επικαλεσθείτε μαζί το Όνομά Μου! Καθαγιάστε μαζί το Σώμα Μου και το Αίμα Μου! Μη διώκετε την Οδό! Ταπεινωθείτε και λυγίστε για να μπορέσετε να ενωθείτε και να Με δοξάσετε. Μιλάτε για το Πνεύμα αλλά δεν ενεργείτε σύμφωνα με το Πνεύμα. Μιλάτε για την Οδό αλλά είστε οι πρώτοι που Την φράζετε! Πόσο λίγο Με γνωρίζετε…

Επικαλείστε το Όνομά Μου κι όμως δολοφονείτε τα παιδιά Μου μεταξύ του ιερού και του θυσιαστηρίου. Σας βεβαιώνω, θα κριθείτε για όλα αυτά την Ημέρα της Κρίσεως. Μπορείτε να Με αντικρίσετε και να πείτε ειλικρινά: «Συμφιλιώθηκα με τους αδερφούς μου;» Μπορείτε να πείτε ειλικρινά: «δεν έκανα καμιά διάκριση μεταξύ αδελφών στο Άγιο Όνομά Σου. Τους φέρθηκα σα να ήταν ίσοι με εμένα»; Όταν παρουσιάσετε την περίπτωσή σας ενώπιόν Μου, θα σας πω τότε καταπρόσωπο: «Φύγετε. Δεν φερθήκατε ισότιμα στους αδελφούς σας. Σφαγιάσατε καθημερινά το Σώμα Μου. Πού είναι ο θρίαμβος σας; Ενώ έκτιζα, εσείς γκρεμίζατε. Ενώ ξανασυγκέντρωνα, εσείς σκορπίζατε. Ενώ ένωνα, εσείς διαιρούσατε!»”

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, αν έρθετε σε Εμένα όπως είστε, μπορώ να σας θεραπεύσω, μπορώ να σας μεταμορφώσω και θα Με δοξάσετε.”

Αν παραμείνουμε στην αμαρτία της διαίρεσης, πώς περιμένουμε τότε το Σώμα του Χριστού να είναι αναγνωρίσιμο μέσα μας, αφού το έχουμε φέρει σε μια τόσο αξιοθρήνητη κατάσταση; Ας μην γίνουμε άψυχη ύλη ή σαν τάφοι, παραλείποντας να εφαρμόζουμε τα Λόγια του Κυρίου μας. Ας γίνουμε η τέλεια Εικόνα της Ενότητας και ας κάνουμε ό,τι λέει Εκείνος.

Στις 30 Ιουνίου 1987 ο Κύριος είπε: Bασούλα, βαθιά μέσα στο Σώμα Mου έχω την αιχμή της λόγχης που Mου τρυπάει την Kαρδιά, παραμένει πάντα εκεί. Θέλω η λόγχη να αφαιρεθεί. Δόξασε το Σώμα Mου θεμελιώνοντας την Eιρήνη, την Eνότητα και την Aγάπη.

Αυτός ο μεταφορικός τρόπος έκφρασης είναι αρκετά συνηθισμένος στη διάλεκτο του Ιησού. Ωστόσο, αργά ή γρήγορα θα μου εξηγούσε τη σημασία τους. Με έκανε να καταλάβω ότι η λεπίδα της λόγχης συμβολίζει τη διαίρεσή μας. Βρίσκεται ακόμα βαθιά μέσα στην Καρδιά Του, δηλαδή στον πυρήνα της Εκκλησίας. Στη συνέχεια, ο Κύριος εξέφρασε την επιθυμία Του, λέγοντας:

Σε ένα μεταγενέστερο μήνυμα (14 Νοεμβρίου 1991) ο Ιησού είπε: Σας άφησα με μια Εκκλησία, αλλά δεν πρόλαβα να φύγω, δεν πρόλαβα να πάω στον Πατέρα και κάνατε τον Οίκο Μου έναν ερημότοπο! Τον ισοπεδώσατε! Και το ποίμνιό μου πλανιέται δεξιά κι αριστερά… Ως πότε θα πίνω το Ποτήρι της διαίρεσής σας; Ποτήρι θλίψης κι ερήμωσης!

Ωστόσο, όσο κι αν αγωνίζεται η Εκκλησία για να επιτύχει την Ενότητα, όσο ο κοινός εορτασμός του Πάσχα δεν πραγματοποιηθεί, η διαίρεσή μας θα παραμείνει και δεν θα υπάρξει πρόοδος, διότι ο Χριστός ζητά εδώ και χρόνια από τους ποιμένες Του να ενοποιήσουν την ημερομηνία του Πάσχα, υποσχόμενος μας ότι, αν αυτό γίνει, Εκείνος θα αναλάβει τα υπόλοιπα για να μας ενώσει όλους μέσα στην ποικιλομορφία.

Πήρα πάνω Μου τις αμαρτίες σας, σας συμφιλίωσα με τον Πατέρα και τη ζωή Μου, την θυσίασα για χάρη σας. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω που δεν το έκανα; (20 Ιανουαρίου 1992) Και τώρα, απευθύνω ιδιαίτερη έκκληση σε όλους αυτούς που υπακούνε στο Όνομά Μου και εργάζονται για την Ενότητα και την Ειρήνη. Σας ζητώ να Με πλησιάσετε σαν τα παιδιά και να Με αντικρίσετε απαντώντας Μου σε αυτές τις ερωτήσεις: Αδελφοί, κάνατε ό,τι μπορούσατε για να διαφυλάξετε την ενότητα του Σώματός Μου; (10 Μαρτίου 1990)

Θα περάσω, αδελφέ, για μια ακόμη φορά τον πόνο που περνάω χρόνο με τον χρόνο; Ή θα Μου δώσεις ανάπαυση τούτη τη φορά; Θα πιω για μια ακόμη φορά το Ποτήρι της διαίρεσή σας; Ή θα αναπαύσεις το Σώμα Μου και θα ενώσεις για χάρη Μου, την Εορτή του Πάσχα; Ενοποιώντας την ημερομηνία του Πάσχα, θα ανακουφίσεις τον πόνο Μου, αδελφέ, και θα βρεις τη χαρά σου σε Εμένα κι Εγώ σε εσένα και πολλοί θα ξαναβρούν το φως τους. ( 14 Οκτωβρίου 1991)

Μία ημέρα (27 Οκτωβρίου 1987) όταν είπα στον Κύριο, ότι ναι, είμαστε κάτω από την Εξουσία Του, αλλά ότι υπάρχει μια οργάνωση και ένα σύστημα ένταξης στις χριστιανικές κοινότητες, Εκείνος είπε:

Όλες είναι το ίδιο στα μάτια Μου. Ποτέ δεν θέλησα Εγώ να χωριστεί το Σώμα Μου, εσείς Με διαμελίσατε! Εσείς αποφασίσατε για το Σώμα Μου! Με ακρωτηριάσατε.

Συνέχισα και Του είπα: Κύριε, δεν μου αρέσει να διαφωνώ αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι Ορθόδοξη; Είμαι Ορθόδοξη.

Ύψωσε τη φωνή Του και φώναξε:

Ορθόδοξοι! Καθολικοί! Προτεστάντες! Όλοι ανήκετε σε Εμένα! Είστε όλοι Ένα στα Μάτια Μου! Δεν κάνω διακρίσεις.

Είναι προφανές ότι πολλοί δεν έχουν πάρει στα σοβαρά αυτά τα λόγια του Χριστού… Πόσο ψεύτικος και διεφθαρμένος μπορεί να είναι κάποιος! Παρά το γεγονός ότι το Ευαγγέλιο μας καλεί να παραμείνουμε ενωμένοι, παρά τις προτροπές του Πνεύματος, η διχόνοιά μας παραμένει.

Λαμβάνοντας υπόψη τη διαίρεση που εξακολουθεί να υπάρχει, ας παραδεχτούμε ότι η ανθρώπινη φύση μας παρεμβαίνει από την αρχή στα σχέδια του Θεού το εγώ μας, η σκληροκαρδία μας — παρόμοια με τη σκληροκαρδία του Φαραώ— και η υπερηφάνεια μας, ή οι φόβοι μας, όλα αυτά έγιναν μια συμπαγής και πλατιά σιδερένια ράβδος, αγνοώντας τους στεναγμούς του Αγίου Πνεύματος που μας καλεί να υποκλιθούμε με ταπεινότητα και αγάπη για να ενωθούμε. Ο καθένας μας εγκλώβισε τον εαυτό του στο δικό του βασίλειο.

«Λείπει η αγάπη», είπε ο Ιησούς. Αυτή η διχόνοια στρέφεται εναντίον του Χριστού. Όσο αξιόπιστοι και δίκαιοι κι αν θέλαμε να φανούμε στα μάτια του κόσμου, και όσα «Χαίρε Μαρία», προσευχές και «Κυρίε ελέησον» κι αν προσφέραμε, η απροθυμία μας να θέσουμε σε πράξη το Θέλημα του Χριστού πριν από το δικό μας και να ενωθούμε γύρω από ένα Θυσιαστήριο, αποτελεί προφανές σημάδι φόβου και ανυπακοής. Όσο οι καρδιές μας δεν φλέγονται από αγάπη για τον Χριστό και από τη Φωτιά του Αγίου Πνεύματος, θα παραμείνουμε σαν τα διάσπαρτα ξερά οστά του οράματος του Ιεζεκιήλ. Η ενότητα θα έρθει μόνο όταν όλοι μας αρχίσουμε πραγματικά να αγαπάμε τον Ιησού Χριστό.

Αυτές οι άκαρπες και στείρες πράξεις που εμποδίζουν την ενότητα έρχονται σε αντίθεση με αυτό που ο Χριστός ζήτησε από τον Πατέρα στην Προσευχή Του, όταν είπε: “Ώστε να είναι όλοι ένα, όπως εσύ Πατέρα, είσαι ενωμένος με εμένα κι εγώ με εσένα, κι έτσι ο κόσμος να πιστέψει ότι Με έστειλες εσύ.” ( Ιω.17,21) Και ακόμη περισσότερο όταν δεν κάνουμε τίποτα για να φέρουμε ενότητα στην Εκκλησία, αλλά παραμένουμε σιωπηλοί, σαν τάφοι σε ένα απέραντο νεκροταφείο.

Ας προσευχηθούμε για τους ηγέτες κάθε Εκκλησίας, ώστε να συγκεντρώσουν όλα τα μέλη του Μυστικού Σώματος του Χριστού και, με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, να διαβάσουν τα Σημεία των Καιρών που μας καλούν στην Ενότητα γύρω από ένα Βωμό, μοιραζόμενοι ένα Ποτήριο και έναν Άρτο και διακηρύσσοντας μαζί με μία φωνή ότι υπάρχει ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα, ένας Θεός, και Πατέρας όλων, που κυριαρχεί σε όλους, ενεργεί μέσα απ’ όλους και κατοικεί σε όλους. (Εφ. 4,6)