13 Ιανουαρίου 1995

Κύριε, πιστεύεις πως άργησα να μιλήσω; Εξιστόρησα τα θαυμάσιά Σου όπως ήθελες; Ιησού;

Εγώ είμαι. Υπόλοιπο, σου δίνω την Ειρήνη Μου!

Μη λυπάσαι ποτέ όταν σου κλείνουν καταπρόσωπο μια πόρτα. Εγώ είμαι μαζί σου, μη στενοχωριέσαι λοιπόν, παιδί Μου. Δεν μπορείς ποτέ να ομολογήσεις για Εμένα χωρίς να διωχθείς. Ό, τι κάνεις, όσο κι αν φαίνεται μικρό και ασήμαντο, δεν γίνεται άδικα. Τα σημάδια που αφήνεις πίσω σου θα μείνουν και από κει και πέρα είναι δικό Μου Έργο. Γι’ αυτό θάρρος, μικρή Μου. Είμαι πάντα μαζί σου… Με αυτόν τον τρόπο σου έδειξε την εύνοιά Του ο Πατέρας Μου.

Τι θα κάνουμε σήμερα;

Να προσεύχεσαι, να γράφεις και να Με λατρεύεις, χωρίς ωστόσο να παραμελείς τα οικιακά σου καθήκοντα, που κι αυτά για Εμένα έχουν τη χάρη τους. Να τι θέλω από εσένα. Θα σου δώσω τη δύναμη για να αξιωθείς να Με τιμήσεις εκπληρώνοντας όλα αυτά τα πράγματα, έλα τώρα να γράψουμε!