7 Ιανουαρίου, 2002

Την ειρήνη Μου σου δίνω, λουλούδι Μου. Θέλεις κάτι να Μου πεις;

Ναι, Ιησού,θέλω κάτι να σου πω. Μήπως είμαι ο αθλητής Σου;¹Σε παρακαλώ, μην παραβλέψεις την ερώτησή μου.

Δεν θα παραβλέψω την ερώτησή σου. Διακρίνω από την έκφρασή σου ότι κατάλαβες τελικά ότι σε προσέλαβα για μια μάχη. Ναι, είσαι ο αθλητής Μου. Δεν είμαι ο Εκπαιδευτής σου και δεν σε έχω εκπαιδεύσει για τον σκοπό αυτό;

Ας γίνω τότε ένας αθλητής με αδάμαστο ζήλο για τον Οίκο Σου.

Τότε ας γίνει έτσι και τα Λόγια Μου ας αντηχήσουν μέσα από το στόμα σου τώρα και για τις επερχόμενες γενεές. Τα Λόγια Μου θα συγκρατήσουν τους ασύνετους, τους λόγιους και τους ασεβείς χαρακτηρισμούς όλων αυτών που δεν Με έχουν ανακαλύψει μέχρι σήμερα αλλά βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Το ότι κατέχουν τη ρητορική τέχνη δεν σημαίνει πως αυτό θα τους ανεβάσει στα απόκρυφα μυστικά του Αγίου Πνεύματος!

Αχ, Βασούλα, κόρη Μου, βλέπεις, δεν είναι ελαφρύ φορτίο να σηκώνεις τον Σταυρό της Ενότητας. Χρειάστηκε να διαμορφώσω κάποιον και να τον κάνω αθλητή για να τρέξει μαζί Μου και να απαρνηθεί όλα τα ελκυστικά πράγματα που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν αυτόν τον αγώνα. Σε έκανα αθλητή για να σου επιτρέψω να αφιερώσεις καρδιά και νου στη συμπόρευση μαζί Μου και τα πόδια σου να μην καθυστερήσουν την πορεία σου.

Ρώτησα κάποτε: «ποιος μπορεί να υπομείνει συκοφαντίες, πόνους, αναποδιές, εμπτυσμούς και διώξεις; Ποιος μπορεί να εφοδιάζει ακούραστα τον λαό Μου, την Εκκλησία Μου, με όλη τη Γνώση που θα αποκτήσει από την Αγία Σοφία και να είναι συγχρόνως στη διάθεση όλων; Ποιος θα υπακούσει στο Θέλημά Μου και στις Εντολές Μου και θα διακρίνει το ψεύτικο από το αληθινό και το σωστό από το λάθος; Ποιος θα μιλήσει όπως θα μιλούσα Εγώ και θα συναινέσει σε πολλές προσταγές Μου; Ποιος θα κηρύξει τα Λόγια Μου με βασιλικό και μελωδικό τρόπο και θα φλογίσει τις καρδιές του λαού Μου; Και ποιος θα ανεχθεί υπομονετικά όλες τις δοκιμασίες και όλα τα χτυπήματα όταν θα ομολογεί για τη μυστική ένωση ανάμεσα σε Εμένα και τα δημιουργήματά Μου; Για να αντέξει και να φέρει εις πέρας όλα αυτά, έπρεπε να βρω μια αποδυναμωμένη ψυχή, αδύναμη και ευάλωτη. Σ’ αυτή τη φτώχεια βρίσκω το πλάτος και το εύρος, το ύψος και το βάθος για να γεμίσω το μεγάλο χώρο με τον θαυμαστό Μου Πλούτο. Στην αδυναμία της, θα είμαι η μεγάλη της δύναμη και η βασιλική της εξουσία. Στην ασθενικότητά της, θα είμαι η άφατη γενναιοδωρία της.»

Έτσι, από σπλαχνική συγκατάβαση, καταδέχθηκα να σε διαλέξω, να σε εκπαιδεύσω και να σε κάνω αθλητή. Έχω τώρα την ικανοποίηση να σε βλέπω πρόθυμη να Με ευχαριστήσεις πηγαίνοντας με τη θέλησή σου στο πεδίο της μάχης. Έλα όποτε θέλεις να Με ζητάς αυθόρμητα. Είμαι ο Αδερφός σου, ο συγγενής σου. Εγώ, το λαμπρό φως της δόξας του Πατέρα και το τέλειο αντίγραφο της θεϊκής Του φύσης, σε ευλογώ.

Κύριε, οι επισκέψεις Σου με ανέστησαν και δοξάζω το αμέτρητο Έλεός Σου. Ωστόσο, Κύριε, έχω άλλη μια ερώτηση:

Όταν λες πως τα Λόγια Σου θα αντηχήσουν από το στόμα μου και θα επηρεάσουν πολλούς, γιατί τα Λόγια Σου μερικές φορές, ακόμη κι όταν λέγονται με ζήλο, έχουν τόσο λίγη επιρροή; Ακόμη κι όταν προέρχονται από τον Ίδιο τον Θεό και γεμίζουν την καρδιά μου με θεϊκή Αγάπη, γιατί δεν τους αγγίζουν όλους; Ναι, και μάλιστα σε κάποιες ψυχές ο Λόγος Σου δεν βρήκε χώρο μέσα τους και παραμένουν αδιάφορες. Μήπως ο αθλητής σου κάνει γύρους σε άδειους κύκλους;

Τα χείλη μου αναγγέλλουν πρόθυμα τη δικαιοσύνη Σου, τα θαυμάσιά Σου, και ήλπιζα να βρω συμπαθητική ανταπόκριση που να σε παρηγορήσει, να σε βγάλει από τη Γεθσημανή και να Σου επιτρέψει να εισπνεύσεις λίγο καθαρό αέρα αντί για τον πικρό και αγωνιώδη αέρα της Γεθσημανής.

Νιώθω μερικές φορές ότι ο αθλητής Σου είναι ανεπαρκής κι ένα μεγάλο μέρος από το αθλητικό έργο πάει χαμένο. Κοπιάζω και μοχθώ να υπακούσω στην Εντολή Σου να ζωοποιήσω, να ομορφύνω και να ενώσω την Εκκλησία ξαναχτίζοντας το οικοδόμημά της, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Προσπαθώ να ακολουθήσω πιστά την εντολή που μου έδωσες, αλλά φαίνεται πως μετά από πολύ ιδρώτα και πολύ αγώνα, αφού αναπλάστηκε ένα μέρος από τον τοίχο του οικοδομήματος, ποιος καταφτάνει; Οι καταπιεστές. Οι καταπιεστές βγαίνουν τη νύχτα για να γκρεμίσουν με ένα χτύπημα τον φρεσκοχτισμένο τοίχο. Αφού φόρεσαν όλα τους τα εμβλήματα για να δείξουν την εξουσία τους, γλιστρούν σαν φίδια για να κάνουν τη δουλειά τους. Όλος ο ιδρώτας και το αίμα που χύθηκαν όλα αυτά τα χρόνια πήγαν χαμένα;

Αν οι δαίμονες δεν διάλεγαν ανθρώπους για να πραγματοποιήσουν μέσα απ’ αυτούς τα πονηρά τους έργα, ποιος τότε υπαγορεύει στους ανθρώπους αυτούς τα στυγερά τους εγκλήματα και τις δαιμονικές άγριες πράξεις;

Πες μου, Κύριε και Δέσποτα, ανταποκρίθηκα στις απαιτήσεις Σου; Έκανα κάποιο ορατό οικοδόμημα που να Σε τιμά; Μήπως τυχόν η ματιά μου μένει πολύ πάνω σε ματαιότητες; Φάνηκε κανένα φως για την ενότητα ή έγινε καμιά πρόοδος; Με όλες τις χάρες που έλαβα, έκανα τίποτε που να Σε τιμά; Ή γυρίζω σε κύκλους; Προίκισες το πνεύμα μου με το προφητικό χάρισμα, τι Σου έδωσα σε αντάλλαγμα, Κύριέ μου, για όλα όσα μου χάρισες απ’ την πληθωρική Σου αγάπη;

Με ποιον τρόπο αδιαφόρησα; 

Εσύ που ενθρονίζεις βασιλείς, είναι γνωστό πως όταν περηφανευτούν για την απεριόριστη εξουσία τους, τους αλυσοδένεις με τα δεσμά της δυστυχίας.

Υπήρξα μάρτυρας και μπορώ να βεβαιώσω πως είδα και πρόσεξα ισχυρούς άνδρες να πέφτουν όταν δεν Σε άκουσαν. Η θεία δίκη Σου έπεσε πάνω τους σαν αστροπελέκι και τους κατέστρεψε μαζί με την αλαζονεία τους. Κι όμως, το Έλεός Σου δεν παρέλειψε αρκετές φορές να τους δείξει όλα όσα έκαναν και όλες τις αμαρτίες τους από την αλαζονεία τους.

Τον πρώτο καιρό έπρεπε να υποφέρω για να μάθω να μην απομακρύνομαι από κοντά Σου. Αργότερα συνέχισα να υποφέρω βλέποντας τους περήφανους να Σε προσβάλλουν. Τούτο τον καιρό, υποφέρω πάντα βλέποντας να δείχνουν τόση αδιαφορία στο Σπλαχνικό Σου Κάλεσμα. Ο πόνος έχει γίνει το καθημερινό μου ψωμί…

Σου έδωσα την Πηγή² της προφητείας και με τις διδαχές Του και την καλή Του συμβουλή, εσύ μου έδωσες την καρδιά σου και τη θέλησή σου. Αυτά τα δυο Μου είναι αρκετά. Όσο για τις αποτυχίες σου και τις παραλείψεις σου, Εγώ συμπλήρωσα εκεί που υστερούσες και η πληθωρική αγάπη Μου για εσένα Με υποχρέωσε να φροντίσω ο Ίδιος εκεί που εσύ απέτυχες. Μέσα στο πατρικό Μου Έλεος, είδα τις απροσεξίες σου όπως ο πατέρας βλέπει τις απροσεξίες του μικρού του παιδιού: με συμπόνια και με μεγάλη προθυμία να βοηθήσω στοργικά, ψιθυρίζοντας γλυκά λόγια αγάπης για να μη σε τρομάξω, ενώ συγχρόνως σου έδειχνα ακόμη μια φορά πως ενδιαφέρομαι για εσένα και για την πρόοδό σου.

Όσο για τις στενοχώριες που υποφέρεις για χάρη της Εκκλησίας Μου και για δική Μου χάρη, αδελφή Μου, ναέ Μου, μην απελπίζεσαι. Με μια Μου ματιά ξαναχτίζω ό, τι γκρεμίστηκε. Σου έδειξα κάποτε το Ποτήρι Μου και σου έγνεψα να Με ακολουθήσεις για να σε ντύσω με το Ένδυμά Μου, να σε ζώσω με την αποκάλυψή Μου και να σου εμπιστευθώ τον Λόγο Μου.

Ω, χαρά του Πατέρα, που ήσουν έτοιμη να ορμήσεις στις κοιλάδες, στις θάλασσες και στα βουνά! Πλασμένη γι’ αυτόν τον σκοπό, να ποδοπατήσεις τους περήφανους και τους αλαζόνες και τα θορυβώδη πανηγύρια τους και να τους κάνεις να σιωπήσουν.

Όταν σου έδειξα το Ποτήρι Μου, σηκώθηκες και είπες: “Ιησού, επίτρεψέ μου να πιω απ’ Αυτό και να σου προσφέρω ό,τι μπορεί να σου δώσει παρηγοριά.” Κι Εγώ, συγκινημένος κι ευχαριστημένος από την προσφορά σου, έσκυψα πάνω σου και σε αγκάλιασα. Αγκάλιασα με τα Χέρια Μου ένα μικρό ασφόδελο,³  νεογέννητο, που άρχιζε να αναρρώνει, αλλά γεμάτο καρδιά. Η αδυναμία σου Με έκανε να δακρύσω πολλές φορές και περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο! Ήσουν εδώ, νεογέννητη, πριν καλά συνέλθεις, κι όμως έτοιμη να απαρνηθείς το θέλημά σου και να Μου προσφέρεις ψυχή και σώμα, ανεπιφύλαχτα. Πάνω απ΄ όλα, απλώνοντας θαρραλέα τα μικρά σου χέρια στο Ποτήρι Μου και σπεύδοντας στο Βωμό για να Το σηκώσεις στα χείλη σου και να πιεις από Αυτό!

Όταν σε είδα να τρέχεις αποφαστιστικά προς το Βωμό, φωνή μεγάλη ακούστηκε στον ουρανό να ψάλλει: “Αλληλούϊα! Δόξα στον Κύριό μας που την κατέκτησε!” Ύστερα, σήκωσα το Ποτήρι στα χείλη σου και σε πρόσταξα να Το γευθείς μόνο αλλά να μην αδειάσεις το περιεχόμενό Του. Είπα: “Φέρε κοντά Μου τον λαό Μου και συγκέντρωσέ τους γύρω από ένα Βωμό. Κήρυξε σε όλα τα έθνη την υπακοή της πίστης, για να τιμήσεις το Όνομά Μου. Δείξε τους πως είναι παράλογο να παραμένουν διηρημένοι. Κι Εγώ θα είμαι πάντα στο πλευρό σου.”

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου,
για την Αγάπη Σου και την Πιστότητά Σου.

Εμπνέω αγάπη. Στις αυλές του Οίκου Μου, μπορείς να μείνεις για πάντα. Εκεί, κυβερνώ με μεγαλοπρέπεια και με το αρχοντικό Μου ύφος, βοηθώ τους επισκέπτες Μου και τους συμβουλεύω πάντα ποια πορεία να ακολουθήσουν. Με αυτόν τον τρόπο αυτό τους κατευθύνω εκεί που διάλεξα…

Μείνε δυνατή και με άφοβη καρδιά, αθλητή Μου.

1 Αυτή η λέξη μού ήρθε κατόπιν έμπνευσης.
2 Το Άγιο Πνεύμα
3 Αναρωτήθηκα γιατί ο Ιησούς διάλεξε απ’ όλα τα λουλούδια να με φωνάξει “ασφόδελο”. Μήπως επειδή το λουλούδι αυτό βγαίνει τη Σαρακοστή, όταν ο Χριστός περνάει τα Πάθη Του;