10 έως 15 Ιανουαρίου 2020

Το θέμα μας για αυτή την Πνευματική Σύναξη στους Αγίους Τόπους τον Ιανουάριο ήταν “Η Περισυλλογή και η Μελέτη μηνυμάτων της Αληθινής εν Θεω Ζωής” και να βιώσουμε την ζωή του Χριστού ταξιδεύοντας στους ίδια ακριβώς μέρη που περπάτησε. Μείναμε στην πόλη στην οποία γεννήθηκε, τη Βηθλεέμ. Εξερευνήσαμε τη Ναζαρέτ, εκεί όπου μεγάλωσε. Απολαύσαμε τη θέα στον Ιορδάνη ποταμό, όπου βαφτίστηκε ο Ιησούς Χριστός, σηματοδοτώντας την ημέρα των Θεοφανίων. Περιηγηθήκαμε στους περισσότερους από τους Ιερούς Τόπους που επισκέφθηκε ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ, την Ιεριχώ, την Κανά, την Καπερναούμ, μέχρι τη Γαλιλαία. Το εξωτερικό μας ταξίδι καθοδήγησε το εσωτερικό μας ταξίδι προς την Ιερή Καρδιά του Χριστού. Οι 94 προσκυνητές που συμμετείχαν από διάφορες χώρες, μαζί με πέντε ιερείς, ο καθένας από διαφορετικες ομολογίες: Λουθηρανοί, Αγγλικανοί, Καθολικοί, Ελληνορθόδοξοι τελούσαν από κοινού την καθημερινή Θεία Λειτουργία.

Φτάνοντας στη Βηθλεέμ, παρατηρήσαμε ότι δεν τίποτα σε αυτή την πόλη δεν θυμίζει σύγχρονη πόλη. Η Βηθλεέμ είναι μια απλή, ταπεινή πόλη. Ίσως είναι μια απλότητα που υπήρχε ακόμη και κατά την περίοδο της γέννησης του Χριστού. Είχαμε την ευλογία να έχουμε μαζί μας τον Επίσκοπο της Αγγλικανικής Εκκλησίας από την Ναζαρέτ, Riah Hanna Abu El Assal. Μας καλωσόρισε θερμά πριν ξεκινήσουμε το προσκύνημά μας. Το πρωί της πρώτης ημέρας των εκδρομών μας, το Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2020, ο Σεβασμιότατος μίλησε για την ανάγκη μιας ισχυρής δέσμευσης υπέρ της ειρήνης. Υποστήριξε ότι η συμφιλίωση προηγείται της δικαιοσύνης. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τον εαυτό μας, καθώς ένα άτομο μπορεί να προωθήσει και να εδραιώσει μια ειρήνη που προορίζεται για όλους. Ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας πηγάζει από το Άγιο Πνεύμα- και έχοντας τον Θεό στο πλευρό μας, το τραπέζι μας (μεταφορικά) θα είναι πάντα γεμάτο. Με αυτές τις ενισχυτικές σκέψεις στο μυαλό μας, ξεκινήσαμε προς την εκκλησία της Γεννήσεως.

Έξω από την εκκλησία της Γεννήσεως

Μέσα στην εκκλησία της Γεννήσεως

Η εκκλησία της Γεννήσεως χτίστηκε το 327 από την μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την Αγία Ελένη. Σε μια μεγάλη κολόνα μέσα στην εκκλησία είδαμε μια εικόνα του Ιησού που παλαιότερα είχε δακρύσει. Εκεί, κάτω από μια στενή, ελικοειδή υπόγεια σκάλα βρίσκεται ο τόπος της γεννήσεως του Ιησού. Κάτω από την εκκλησία βρίσκεται η φάτνη της γέννησης, που φωτίζεται μόνο από καντήλια. Νιώσαμε σαν τους βοσκούς από τα γύρω χωριά που αναζητούσαν τον Βασιλιά που γεννήθηκε σε μια κοντινή φάτνη. Τα στενά σκαλοπάτια που οδηγούν σε ένα σκοτεινό χώρο φωτισμένο μόνο από καντήλια μας προέτρεψε να γονατίσουμε, να προσκυνήσουμε και να φιλήσουμε το αστέρι στο έδαφος πάνω στο οποίο ήταν τοποθετημένη παλαιότερα η φάτνη. Κάτω από την Βασιλική της Γεννήσεως βρίσκεται και το Σπήλαιο των Αγίων Νηπίων, όπου βρέθηκαν τα οστά των 14.000 βρεφών που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη. Για να κορυφωθεί η συναισθηματική φορτισμένη προσκύνηση, ο π. Γεώργιος μας παρακίνησε να ψάλλουμε τον ελληνορθόδοξο ύμνο, “Η Γέννησίς Σου Χριστέ Ο Θεός Ημων”. Έφερε δάκρυα και συγκίνηση στους προσκυνητές, καθώς ο δοξαστικός αυτός ύμνος, μας θύμισε την παρουσία του Ιησού Χριστού στη ζωή μας.

Με πίστη στις καρδιές μας, αναχωρήσαμε από τη Βηθλεέμ με τουριστικό λεωφορείο για την “Παλιά Πόλη” στο όρος Σιών, όπου έλαβαν χώρα ο Μυστικός Δείπνος, η ψηλάφηση από τον Απ. Θωμά, καθώς και η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής. Στη συνέχεια διασχίσαμε την Οδό του Μαρτυρίου (Via Dolorosa) και φτάσαμε στον τόπο όπου γεννήθηκε και πέθανε ο βασιλιάς Δαβίδ. Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε το Τείχος των Δακρύων. Αυτό το οικοδόμημα “Το Τείχος των Δακρύων” είναι ότι απέμεινε από το Δυτικό Τείχος από τη δεύτερη οικοδόμηση του ναού του Σολομώντα. Ολοκληρώσαμε την ημερήσια περιήγησή μας στον κήπο της Γεθσημανής, στον οποίο βρίσκονται ο Τόπος της Σύλληψης του Χριστού και ο Βράχος της Αγωνίας. Τελέσθηκε Θεία Λειτουργία στη Γεθσημανή, στη Βασιλική όλων των Εθνών, όπου συγκεντρωθήκαμε όλοι γύρω από το μεγάλο βωμό της, προσκυνήσαμε και προσευχηθήκαμε, αγγίζοντας τον λευκό βράχο πάνω στον οποίο προσευχήθηκε ο Ιησούς. Αφήσαμε για λίγο στην άκρη τις ζωές μας και επικεντρωθήκαμε στην αγάπη μας γι’ Αυτόν.

Το Όρος των Ελαιών

Ο Κήπος της Γεσθημανής

Στις 18:30 το απόγευμα εκείνης της ημέρας, επιστρέψαμε στη Βηθλεέμ για να ακούσουμε την ομιλία της Βασούλας. Μίλησε, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Κύριός μας σε αυτούς τους καιρούς του Ελέους καλεί τη δημιουργία του να μετανοήσει, να ζει μια ζωή αδιάλειπτης προσευχής, συμφιλίωσης και ενότητας. Πάνω απ’ όλα μας ζητά να αποκτήσουμε μια πιο στενή, οικεία σχέση μαζί Του: να μάθουμε πώς να Τον γνωρίσουμε και να Τον κατανοήσουμε. Όπως είπε στον Ιερεμία 9: 22-23 : “«Ας μην καυχάται ο σοφός για τη σοφία του ούτε ο δυνατός για τη δύναμή του ούτε ο πλούσιος για τον πλούτο του. Αλλά όποιος θέλει να καυχάται, να καυχάται επειδή είναι ικανός να με γνωρίζει.»

“Η αγάπη του Χριστού είναι τόσο μεγάλη”, είπε η Βασούλα, “που μπορούμε να νιώθουμε με δέος ατελείωτες ώρες και μέρες. Αναρωτιόμαστε, “πώς γίνεται ο Αιώνιος Θεός, να αφήνει τον Θρόνο Του και να κατεβαίνει τώρα για να μας μιλήσει;”. Ο Κύριος των κυρίων, ο Θεός όλου του σύμπαντος, όχι μόνο μας λαμβάνει υπόψη του και μας εκτιμά ως πολύτιμο θησαυρό, αλλά μας δείχνει και πόσο πολύ μας νοιάζεται! Δεν αντέχει να παραμείνει σιωπηλός. Απλώς δεν μπορούσε να συγκρατηθεί άλλο. Και έτσι, η μεγάλη Του αγάπη Τον ώθησε να σπεύσει κοντά μας, για να μας θυμίσει τα θεμέλιά μας, και ότι είναι ο Σωτήρας μας”.

Αφού άκουσε τα λόγια της Βασούλας, ο επίσκοπος Riah μας είπε με θλίψη ότι ο χριστιανικός πληθυσμός στους Αγίους Τόπους είναι μόνο 1,8%. Αυτό είναι τραγικό. Η άγνοια για την Εκκλησία γεννά αδιαφορία. Οι χριστιανοί, είπε, δεν λαμβάνονται πλέον υπόψη. Είναι στο περιθώριο. Ο αληθινός αδελφός/αδελφή είναι αυτός που δείχνει έλεος. Με διορατικότητα, ο Επίσκοπος Riah επεσήμανε ότι υπάρχουν τρεις πτυχές συμπεριφοράς στους ανθρώπους. Πρώτον, υπάρχουν εκείνοι που λένε, ό,τι είναι δικό σου, είναι και δικό μου. Απαγάγουν το παιδί σας, κακοποιούν τα παιδιά σας, σας στερούν τη ζωή. Η δεύτερη ομάδα θα πει, ό,τι είναι δικό μου, είναι δικό μου. Δεν θα σταματήσουν να κοιτάξουν κάποιον που έχει ανάγκη. Είναι πολύ απασχολημένοι, ασχολούνται πολύ με τις δικές τους δουλειές. (Αυτή είναι η κατάσταση του μεγαλύτερου μέρους του σημερινού κόσμου.) Η τελευταία ομάδα θα πει, ό,τι είναι δικό μου, είναι δικό σου. Αν ο Χριστός, δεν υιοθετούσε αυτόν τον τελευταίο τρόπο συμπεριφοράς, δεν θα ήμασταν εδώ. Συμφιλίωσε τον κόσμο με τον εαυτό Του. Αντί να βασιζόμαστε στα Ηνωμένα Έθνη για την επίλυση των προβλημάτων του κόσμου, εμείς, πρέπει να τα λύσουμε ως διακονία μας. “Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, όχι οι ειρηνολόγοι. Ας σημειώσουμε ότι μόνο λίγοι μαθητές άλλαξαν την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Ας ενώσουμε τα χέρια (σε προσευχή) για να αλλάξουμε την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας σε αυτόν τον τόπο της Παλαιστίνης.

Η Βασούλα μιλάει

Την Κυριακή, 12 Ιανουαρίου, το πρόγραμμά μας ήταν να περπατήσουμε μέσα από την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ στην Οδό του Μαρτυρίου (Via Dolorosa) μέχρι τον Πανάγιο Τάφο.

Προσευχόμενοι τις Στάσεις του Σταυρού στη Οδό του Μαρτυρίου (Via Dolorosa)

Η Βασούλα συναντά τον ραβίνο Alon Goshen και τον κόπτη π. Αρσένιο

Αργότερα, η Βασούλα, μαζί με τον ραβίνο Alon Goshen από την Ιερουσαλήμ και τον πατέρα Arsany από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία συναντήθηκαν για λίγο κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος της ξενάγησης για να μοιραστούν τις σκέψεις τους, τις αποχρώσεις των αποστολών τους και το πνεύμα προς την κοινοτική φιλία.

Αργότερα εκείνη την ημέρα πίσω στη Βηθλεέμ είχε προγραμματιστεί να ακούσουμε την ομιλία του π. Νικόλαου. Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα από την ομιλία του: “Με τη συμμετοχή μας στην Αγάπη του Χριστού, μεταμορφωθήκαμε όπως ο Χριστός στο όρος Θαβώρ. Η Θεία Σοφία μας έχει δοθεί. Την Αγία Σοφία (του Θεού) μπορούμε να την εισπνεύσουμε, να την γευτούμε, να την μυρίσουμε, μεταδίδεται αργά, σαν να αποκαλύπτει κάτι σαν ένα σύννεφο που διασκορπίζεται”. Ισχυρίστηκε ότι: “είμαστε σαν πεταλούδες μέσα σε ένα κουκούλι”. Στις 7 Αυγούστου 2002, ο Ιησούς είπε στην Βασούλα: «Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν. Εμείς θα κατοικήσουμε σ’ εσένα κι εσύ σ’ Εμάς … Θα αποτελέσεις μέρος της αληθινής Αμπέλου.» Η αληθινή θεολογία, δηλαδή το να ριζώσουμε στο θεϊκό σχέδιο, είναι η ενατένιση. Η Αληθινή Θεολογία είναι μια ενατένιση της πρόγευσης της Θείας Μακαριότητας, μια εσωτερική ενδοσκόπηση, προκειμένου να παραδοθούμε στο Θέλημά Του. Η βασιλεία Του αρχίζει μέσα μας”, είπε ο π. Νικόλαος. Ο Ιησούς αποκάλυψε στην Βασούλα: “Δεν θα παραμείνω σιωπηλός. Θα συνεχίσω να αναδεικνύω προφήτες για να φωτίζουν σαν λυχνάρι εκεί που υπάρχει σκοτάδι” (βλ. Αληθινή εν Θεώ Ζωή, 12 Φεβρουαρίου 2000) “Ακόμη και στην εξάντλησή μας”, είπε, “όταν βλέπουμε μόνο αποτυχία, ο Θεός είναι πολύ ευχαριστημένος με τις προσπάθειές μας προς τη θεία ενατένιση”. Επιπλέον, ο Ιησούς αναγγέλει: “Αναστηλώνω τα έθνη μέσα από ταλαιπωρίες.” (βλ. Αληθινή εν Θεώ Ζωή, 12 Φεβρουαρίου 2000) “Θυσίες προσφέρονται από εκείνους που έχει επιλέξει. Μπορεί να λένε ότι κοπίασαν μάταια, αλλά έκαναν όσα τους ζητήθηκε να κάνουν. Παρεμπιπτόντως, η θεϊκή δύναμη δεν κερδίζεται, αλλά στέφεται και ανταμείβεται στο μέτρο της αγάπης που έχετε δώσει. Να δοξάζετε τον Θεό με τη γλώσσα σας- να Τον ευλογείτε με τα μάτια σας- να στοχάζεστε τις πληγές Του”. Αν θέλετε κάτι από τον Θεό, προσευχηθείτε για κάποιον άλλον. Γενικά, η αφοσίωση, η λατρεία και η φώτιζη διαλύουν το σκοτάδι”.

Ο πατέρας Θεόδωρος Κοντίδης, ο οποίος μίλησε στη συνέχεια, υποστήριξε ότι τα μηνύματα της Αληθινής εν Θεώ Ζωής είναι ένα σημάδι Θεϊκού αγγίγματος. Το γεγονός ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος και μοιράστηκε την ανθρώπινη φύση μας, μπορούμε να πούμε ότι αυτό δεν είναι λιγότερο από θαύμα από το να πούμε ότι ο Χριστός είναι κοντά μας, ως νυμφίος. Αυτός που είναι ο ύψιστος στους ουρανούς, είναι η πιο κοντινή ύπαρξη στην ψυχή μας. Ο Κύριός μας ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τη σωτηρία μας, που πληγώνεται από τις αμαρτίες μας και χαίρεται και λαχταρά για την απάντησή μας. Ζητάει να μας κάνει δικούς Του, κατ’ εικόνα Του στο νου, στην καρδιά και στις πράξεις. Ο Πατέρας λέει στη Βασούλα: “Θέλω να είσαι οικεία μαζί μου- θέλω να Με αγαπάς- μάθε να Με αγαπάς όπως ένα παιδί. Μίλα Μου με την καρδιά σου, αλλά μην ξεχνάς ποτέ ότι είμαι Άγιος.” Η σχέση μας με τον Κύριό μας είναι η αρχή της Σοφίας: να Τον, λατρεύετε, να Τον δοξάζετε, να σέβεστε τον Κύριο… να Του μιλάτε με οικειότητα. Δεν θα γνωρίσετε τον Θεό αν δεν Τον προσεγγίσετε με έναν οικείο τρόπο. Ο π. Θεόδωρος έκλεισε με μια ιστορία από τα μηνύματα της Αληθινής εν Θεώ Ζωής : (13 Νοεμβρίου 1991)

Π. Θεόδωρος & Επίσκοπος Riah

«Καθώς βάδιζα δίπλα σ’ ένα ποτάμι είδα ένα ξύλο να παρασύρεται από το ρεύμα του κόσμου. Έσκυψα και το έβγαλα από το ρέμα. Το πήρα στο Σπίτι Μου και το φύτεψα στον Κήπο Μου των Χαρίτων. Από ένα ξερό κομμάτι ξύλου σε έκανα Δέντρο. Είπα: «Μεγάλωσε! Μεγάλωσε και ρίζωσε στον Κήπο Μου, στον δικό Μου Τόπο. Και τα άνθη σου ας σκορπίσουν το άρωμά τους που θα μαλακώσει τη Δικαιοσύνη Μου.» Είπα: «Θα καρποφορείς κάθε μήνα και τα φύλλα σου θα χρησιμεύουν για τη θεραπεία πολλών.» Με διασκεδάζει πότε-πότε να σε κλαδεύω. Χαίρομαι όταν σε βλέπω να βγάζεις λουλούδια και να βλασταίνουν συνεχώς οι καρποί σου. Μόνο το Νερό από το Αγιαστήριό Μου μπορεί να σου δώσει ανάπτυξη και Ζωή. Εγώ, ο Γιαχβέ, θα σε κάνω να προοδεύσεις. Με ευχαριστεί πότε πότε να μαζεύω στο δρόμο Μου κομμάτια ξύλου. Μπορώ να δώσω ζωή σε οτιδήποτε μαζέψω στο δρόμο Μου.».

Νωρίς το πρωί, τη Δευτέρα 13 Ιανουαρίου, αναχωρήσαμε για την περιοχή της Γαλιλαίας. Οι αποστάσεις ήταν τεράστιες μεταξύ του ξενοδοχείου μας στη Βηθλεέμ και των τόπων επίσκεψης του προσκυνήματος. Αυτό μας θύμιζε ότι οι πρώτοι απόστολοι άντεχαν ταξίδια μεγάλων αποστάσεων, κυρίως με τα πόδια.

Στη Γαλιλαία, η Βασούλα είχε τη χαρά να συναντηθεί και να γευματίσει με δύο Ρώσους Ορθόδοξους ιερείς οι οποίοι ενημερώθηκαν ότι η Βασούλα είναι στη χώρα και ήταν αποφασισμένοι να συναντηθούν μαζί της. Είχαν ‘αποδεχθεί’ πλήρως τα Μηνύματα της Αληθινής εν Θεώ Ζωής. Ήταν η πρώτη φορά που συναντούσαν τη Βασούλα και περίμεναν ανυπόμονα να φτάσουν τα λεωφορεία μας στη Γαλιλαία. Είχαν ανάγκη να ακούσουν από τη Βασούλα πώς να πορευτούν με τα Μηνύματα, καθώς η Εκκλησία τους διώκει με απαγορεύσεις. Η Βασούλα τους συμβούλεψε να ακούσουν τον Θεό αντί να υπακούσουν σε άτομα που δεν είχαν διαβάσει ούτε μια σελίδα των Μηνυμάτων. «Ο Θεός θέλει να διαδοθεί το μήνυμά Του και δεν θα είναι εύκολο να γίνει», τους είπε. Ωστόσο, τους συμβούλεψε να έχουν σύνεση σαν τα φίδια, αλλά να είναι ακέραιοι σαν τα περιστέρια. Ένιωσαν μεγάλη παρηγοριά και χαρά με τη συμβουλή της. Χάρηκαν όταν έλαβαν κι εκείνοι αντίγραφα της επίτομης έκδοσης του βιβλίου Η Αληθινή εν Θεώ Ζωή στα αγγλικά καθώς και το βιβλίο Υπάρχει ο Παράδεισος αλλά υπάρχει και η Κόλαση.

Στη συνέχεια βιαστήκαμε να επιβιβαστούμε σε ένα παραδοσιακό πλοιάριο που θα έπλεε στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Η θέα ήταν πραγματικά μαγευτική, με σμήνη γλάρων να πετούν διάσπαρτα γύρω μας και μια διάφανη και γαλήνια θάλασσα να μας περιβάλλει. Ωστόσο, ας δούμε τη σημασία του Ιησού να περπατάει πάνω στο νερό στο Κατά Ιωάννην 6:16-21. Το περιστατικό στο οποίο ο Ιησούς περπατά πάνω στο νερό είναι το πέμπτο από τα επτά σημεία που καταγράφονται λεπτομερώς από τον Ιωάννη στο Κατά Ιωάννην: 2-12. Τοποθετείται το βράδυ μετά τη σίτιση των 5.000 που καταγράφεται στο Κατά Ιωάννη 6:1-15. Όπως και το τέταρτο σημείο, είναι σημαντική η χρονική στιγμη που συμβαίνει. Η συνάντηση του Ιησού με τους Ιουδαίους στην Ιερουσαλήμ που καταγράφεται στο κεφ. 5 στο Κατά Ιωάννη, είχε εγείρει τα εξής ερωτήματα: Είναι ο Ιησούς προφήτης όπως ο Μωυσής (κάτι που υπονοείται στο επιχείρημα του Ιωάννη 5:45-47), και είναι ίσος με τον Θεό; (Ιωάννης 5:18) Οι μαθητές γνώριζαν τις Γραφές και ο Ιησούς ήθελε να μάθουν ποιος είναι Εκείνος. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο Ιησούς παρουσιάζεται να έχει τη δύναμη να περπατάει πάνω στο νερό, δεδομένου ότι το περπάτημα πάνω στο νερό θεωρείται στην Παλαιά Διαθήκη ως ενέργεια αποκλειστικά του Θεού. Περπατώντας πάνω στο νερό, ο Ιησούς απέδειξε έτσι ότι είναι Θείος, και επίσης μεγαλύτερος από τον Μωυσή. Ο Μωυσής άλλωστε έπρεπε να περιμένει μέχρι ο Θεός να εμφανίσει στεριά, προτού να να οδηγήσει τον Ισραήλ στην απέναντι πλευρά της θάλασσας κατά την Έξοδο, ενώ ο Ιησούς δεν είχε τέτοια ανάγκη. Η θεότητα του Ιησού δεν φαίνεται μόνο στο γεγονός ότι περπατάει πάνω στο νερό της λίμνης, αλλά και με την δήλωσή Του “Εγώ Είμαι” και μέσω της λεπτομέρειας της άμεσης άφιξης του πλοίου στον προορισμό του.

Πράγματι, ο Ιησούς απέδειξε ότι είχε τον έλεγχο των στοιχείων της φύσης, κάτι που μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει. Αποκάλυψε αυτή την αλήθεια στους μαθητές, οι οποίοι αναγνώρισαν την θεότητά Του και ανταποκρίθηκαν με μια ομολογία πίστης στον Ιησού ως Θεό: ” Ο άνεμος κόπασε. Τότε όσοι ήταν στο πλοίο τον προσκύνησαν, λέγοντας: “Αληθινά είσαι ο Υιός του Θεού”. ” (Ματθαίος 14:32-33). Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Ιησούς αποκαλείται Υιός του Θεού από τους μαθητές, μια δήλωση που, στην πραγματικότητα, βασίστηκε σε όσα είχαν πει νωρίτερα γι’ Αυτόν στο Κατά Ματθαίον 8:27: “Ποιος είναι αυτός, που τον υπακούνε οι άνεμοι και η θάλασσα; .” Εδώ απαντούν στην ίδια τους την ερώτηση: “Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!”

Η Εκκλησία του Πάτερ Ημών

Αν και είχαν πολύ δρόμο μπροστά τους στην πνευματική τους κατανόηση, οι μαθητές μεγάλωναν στην πίστη τους στον Κύριο. Επίσης, αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι μαθητές λέγεται ότι προσκύνησαν τον Ιησού. Στο Κατά Ματθαίον 2:11, οι μάγοι από την Ανατολή προσκύνησαν τον Ιησού. Αργότερα, ένας λεπρός λέγεται ότι προσκύνησε τον Ιησού (Ματθαίος 8:2). Ένας άρχοντας της συναγωγής κάνει το ίδιο πράγμα στο Κατά Ματθαίον 9:18. Αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που οι μαθητές Τον προσκυνούν. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσκύνηση τους συνδέεται με την ομολογία τους (Ματθαίος 14:33). Και αυτό είναι η προσκύνηση, να αναγνωρίζουμε τον Θεό και να Τον δοξάζουμε τόσο για το ποιος είναι όσο και για ό, τι έχει κάνει. Σε αυτήν την ιστορία οι μαθητές έκαναν το πρώτο βήμα και προσκύνησαν τον Ιησού ως Υιό του Θεού.

Και να ‘μαστε λοιπόν, 2020 χρόνια αργότερα, να πλέουμε στην ίδια περιοχή όπου ο Χριστός περπάτησε πάνω στη λίμνη όπου οι μαθητές ψάρευαν! Ένας προσκυνητής μοιράστηκε με τη Βασούλα, κατά την επιστροφή της στην Ελλάδα, τα εξής: Καθώς πλέαμε, η επιθυμία της να δει τον Ιησού μέσα της ήταν τόσο δυνατή που πρέπει να τον συγκίνησε. Εμφανίστηκε ξαφνικά κοντά στην τράπεζα που ήταν στρωμένη για τη Θεία Λειτουργία, μόνο για εκείνην, εκεί που στέκονταν οι ιερείς μας. Ήταν μαζί μας! Αλλά κανείς δεν το ήξερε… Έπειτα Τον εντόπισε πάνω στη θάλασσα, να περπατάει όπως έκανε πριν από τόσα χρόνια! Δεν το μοιράστηκε με κανέναν από φόβο μήπως δεν την πιστέψουν, αλλά αργότερα το μοιράστηκε δειλά δειλά με δύο άτομα. Όπου υπάρχει αθωότητα και παιδική πίστη, ο Ιησούς γοητεύεται. Οι υπόλοιποι από εμάς δεν μπορούσαμε παρά να φανταστούμε τον Χριστό να περπατάει πάνω σε αυτό το πολύ γαλήνιο, αναζωογονητικό, ζωογόνο νερό. Η μεγαλύτερη ευλογία μας ήταν το δώρο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία ακριβώς πάνω στο πλοίο! Αφού αποβιβαστήκαμε από το παραδοσιακό πλοιάριο, περπατήσαμε στην προβλήτα, νιώθοντας την αύρα της θάλασσας να δροσίζει τα προσωπά μας. Από τη Γαλιλαία επισκεφθήκαμε την πόλη Καπερναούμ, όπου ο Ιησούς έκανε το πρώτο του κήρυγμα, στη συνέχεια το σπίτι του Απ. Πέτρου και τέλος, οι εκδρομές της ημέρας μας οδήγησαν στην εκκλησία των Μακαρισμών. Η ύπαρξη της πέτρας πάνω στην οποία κάθισε ο Ιησούς για να μεταδώσει το κήρυγμά Του ενίσχυσε την εγγύτητά μας με την παρουσία του Ιησού Χριστού.

Η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας στο πλοιάριο στη λίμνη της Γαλιλαίας

Το τελευταίο μας βράδυ στους Αγίους Τόπους, ένας αγαπητός φίλος της Αληθινής εν Θεώ Ζωής, ο Mezied, ο οποίος βοήθησε στην διοργάνωση αυτού του προσκυνήματος με τους διοργανωτές, μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία της Αγίας που ονομάζεται Mariam το μικρό αραβικό κρίνο της Παλαιστίνης. Από κοινού, λάβαμε τις ευλογίες της και ένα όμορφο κομποσκοίνι ραντισμένο με αγιασμό που είχε και την εικόνα της.

Είχαμε επίσης την ευλογία να γίνει ένα θαύμα στο ξενοδοχείο μας. Ένα νεαρό κορίτσι, με αναπηρικό αμαξίδιο και αδυναμία να ανοίξει τα χέρια του, βίωσε θεραπεία. Ακολουθεί η προσωπική της περιγραφή:

“Από την ημέρα που γεννήθηκα ο αριστερός μου καρπός ήταν γυρισμένος προς τα μέσα και μερικές φορές με πονούσε. Στις 15 Φεβρουαρίου 2011, έκανα εγχείρηση για να σταθεροποιηθεί ο καρπός μου, δυστυχώς, όμως ο αντίχειρας παρέμεινε κλειστός όπως και τα υπόλοιπα δάχτυλα για σχεδόν 9 χρόνια. Ξαφνικά, καθώς ήμουν στο το ταξίδι με την Αληθινή Εν Θεώ Ζωή στο Ισραήλ, Ο π. Γεώργιος με σταύρωσε με το ιερό λείψανο του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη ή Χότσεβα ανάμεσα στα δάχτυλά μου, και μετά η Βασούλα τοποθέτησε τον σταυρό που περιείχε ένα μικρό λείψανο του Τιμίου Σταυρού στο ίδιο σημείο και ως εκ θαύματος για πρώτη φορά μετά από 9 χρόνια το χέρι άνοιξε. Το θαύμα συνέβη, και τώρα το χέρι μου ανοίγει πολύ εύκολα. Ευχαριστώ τον Θεό, Βασούλα και π.Γεώργιος για το αυτό το υπέροχο θαύμα”.

Κατ’ επέκταση, και ως αποτέλεσμα του ευλογημένου προσκυνήματός μας στους Αγίους Τόπους, κάποιοι από τους αναγνώστες της Αληθινής εν Θεώ Ζωής μας άφησαν πολλά αγγλικά και ελληνικά βιβλία του βιβλίου “Υπάρχει ο Παράδεισος αλλά και η Κόλαση” σε αρκετούς ανθρώπους που συναντήσαμε κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, καθώς και στο προσωπικό του ξενοδοχείου και στους ξεναγούς μας.

Μπορούμε να θυμηθούμε αυτό το προσκύνημα μέσα από τις προσωπικές μας αναμνήσεις, τις εκδρομές μας, τις διδακτικές ομιλίες, το θαύμα της θεραπείας, τις προσπάθειες ευαγγελισμού που καταβάλλουμε και μέσα από ένα μήνυμα που έλαβε η Βασούλα από τον Ιησού, πριν αναχωρήσουμε στις 15 Ιανουαρίου. Του είπε μέσα της: “Σε ευχαριστώ Ιησού που μας έφερες εδώ στην πατρίδα Σου. Και ο Ιησούς της απάντησε αμέσως λέγοντάς με έκπληξη: “Στην πατρίδα Μου; Η πατρίδα Μου είναι στον Ουρανό, το ίδιο και η δική σας…”. Ευχαριστούμε, Ιησού!!!

Γράφτηκε από τους συμμετέχοντες στο προσκύνημα της Αληθινής εν Θεώ Ζωής : Magdalene, Foteini Perez, Marina Koulouris με την βοήθεια των: Vassula Ryden, Magda Skalova, Lucien Lombard και Georgia Klamson.