6 Σεπτεμβρίου 1995

Σαν αδέσποτο πρόβατο, είχα πάρει τον δικό μου δρόμο.
     Από την άνυδρη γη πάσχιζα να θρέψω την ψυχή μου
κι από την ξερή πέτρα ήλπιζα να σβήσω τη δίψα μου.

Αχ, οι πληγές μου από τη στέρηση με κατέτρωγαν,
     και οι αμαρτίες μου φαίνονταν αγιάτρευτες.
Ακόμα και η παρουσία μου ήταν ένα σκάνδαλο για τους αγγέλους Σου,
     ένα βδέλυγμα στα Μάτια Σου, Παναγία Τριάδα, πάναγνε Θεέ.
Οι άγγελοί Σου και οι άγιοί Σου έστεκαν εμβρόντητοι
     και έκπληκτοι μπροστά στην απόλυτη ανταρσία μου.

Περιφερόμουν στερημένη μέρα με τη μέρα.
     Πορευόμουν μέσα στις σκιές της νύχτας διψασμένη,
περνούσα τη νύχτα ορφανή,
     στριμωγμένη ανάμεσα σε βάτους και αγκάθια.
Πεινασμένη, σκελετωμένη, δεν μπορούσα να καταλάβω
     γιατί με βρήκε τέτοια δυστυχία;
Γιατί με εγκατέλειψε το φως των ματιών μου;

Αχ κακή προδιάθεση, περίμενες συμπάθεια;
     Η πτώση μου χαιρετίστηκε με ατέλειωτα χειροκροτήματα 
από το πλήθος των δαιμόνων,
     γιατί είχαν κατορθώσει να με αποσπάσουν από το Ποίμνιο του Ποιμένα μου,
να κρύψουν από τα μάτια μου, τη Χαρά μου, την Αγάπη μου και τη Ζωή Μου…
     Και τη στιγμή που η ζωή μέσα μου κόντευε να στερέψει για πάντα,
ήρθες Εσύ, Πατέρα! Ήρθες Εσύ με μεγάλη δύναμη και δόξα.
     Και με απέραντο οίκτο, Εσύ, Πατέρα,
έσκισες τα ουράνια για να με πλησιάσεις,
     από την αγία Σου κατοικία κατέβηκες ντυμένος φοβερή λαμπρότητα.

Και τότε, στάθηκες μεγαλόπρεπα εμπρός
     σε μια σαστισμένη ταλαίπωρη.
Αυτός που εισχωρεί και διέρχεται μέσα απ’ όλα,
     έκανε τώρα συντροφιά με την αθλιότητα.
Παραπατώντας σαν μεθυσμένη,
     η ψυχή μου έμεινε έκθαμβη εμπρός σ’ αυτή την Τρισάγια Εικόνα…

Τραυλίζοντας προσπάθησα να προφέρω,  
     να αρθρώσω κάτι, αλλά δεν βγήκε κανένας ήχος.
Έσβηνα. Και τότε ξαφνικά, τα Δάχτυλα που με έπλασαν,
     απλώθηκαν και άγγιξαν τα χείλη μου ανοίγοντάς τα
για να εισπνεύσω τον αέρα από την Ανάσα Του.
     Και καθώς εισέπνεα μια μυρωδιά σαν εκλεκτό μύρο,
ένας στεναγμός βγήκε από μέσα μου,
     όπως από ένα νεογέννητο, και αμέσως συνήλθα.

“Γιατί Άντρας σου θα γίνει ο Δημιουργός σου,
Το Όνομά Του είναι: Γιαχβέ Σααώθ,” είπε. (Ησ.54:5)

“Σε λυπήθηκα… Δεν το ήξερες, παιδί Μου,
     πως δίνω πλούσια τη συγνώμη Μου;
Μη φεύγεις και μη φοβάσαι.
     Μείνε μαζί Μου και θα σε σηκώσω 
και θα σε φέρω στο σπίτι για να σε γιατρέψω ολότελα.
     Η μεγάλη Μου αγάπη παρακίνησε το Έλεός Μου 
και η Καρδιά Μου συγκινήθηκε από την δυστυχία σου.
     Έλα κι αν θέλεις, θα σε κάνω έναν μάρτυρα
της μεγάλης Αγάπης που έχω για όλους σας.”

Αυτά πρόφεραν τα Άγια Χείλη Σου, 
     κάθε Λόγος Σου έπεφτε πάνω στη διψασμένη μου ψυχή
σαν πρωινή δροσιά, κι ενώ μιλούσες ακόμη,
     η ψυχή μου, γεμάτη τύψεις,
βρέθηκε να παραδίδεται στην Αγκαλιά του Πατέρα της,
     στην Χάρη του Πατέρα της.

Στράφηκα τότε στον Κύριο
     και Τον παρακάλεσα να Τον κάνω δικό μου,
με όλη μου την καρδιά είπα:
     “Θέλω να Σε κατέχω, Θεέ μου και Δημιουργέ μου,
όπως  με κατέχεις κι Εσύ.”
     Και τότε, με περιέβαλες με δεσμά που με ένωσαν μαζί Σου,
δεσμά που παραμένουν αιώνια.

Κι Εγώ είπα: θα σου παραχωρήσω την εύνοια της Καρδιάς Μου και της Ψυχής Μου, αφού είμαι Θείος και Τρισάγιος. Είμαι ο Πατέρας σου και είμαι δικός σου. Κι εσύ, κόρη Μου, κι εσύ Με έχεις δικό Σου. Δεν ήξερες πως είμαι η Χάρη και το Έλεος;

Έλα, μη ρωτάς «γιατί μου συνέβησαν όλα αυτά;» Η μεγάλη σου αθλιότητα με τράβηξε από τον ουρανό. Η απαρηγόρητη ψυχή σου έκανε την Καρδιά Μου να φωνάξει στους αγγέλους και στους αγίους Μου: «Ωσπότε θα την βλέπω να συνεχίζει έτσι;» Και σε εσένα:

 «Παρασκευή, σήκωσε τώρα τα μάτια σου και κοίταξέ Με. Σου υπόσχομαι ότι η Ελπίδα δεν θα δοθεί μόνο σε εσένα, αλλά σε όλους, σε όλους όσους διψούν. Ποιος άκουσε κάτι παρόμοιο; Κι όσο για εσένα, Παρασκευή, θα σε πάρω στην υπηρεσία Μου και θα σε κάνω ένα Δένδρο. Οι ρίζες σου θα απλωθούν μέσα στον Κήπο Μου, ώστε το φύλλωμά σου να παραμείνει πράσινο και ο καρπός σου να έχει χαραγμένο πάνω του το Όνομά Μου. Κι Εγώ, ο Ίδιος, θα είμαι ο Φύλακάς σου και θα σε ποτίζω από την Πηγή Μου με Ζωντανό Νερό… Και για Σύντροφο και Φίλο, θα σου δώσω τη Σοφία που θα σε μορφώσει και θα σε αναθρέψει ώστε να μεταδώσεις τέλεια, αργότερα τούτη την Ελπίδα σε όλη την ανθρωπότητα.

«Θα ανατραφείς από Εμένα και θα διαμορφωθείς στις Αυλές Μου. Γι’ αυτό και θα σε διαψεύσουν στην πορεία του ταξιδιού σου. Ο κόσμος θα σε φτύσει, αλλά όχι περισσότερο από όσο έφτυσαν τον Υιό Μου. Προδότες θα βρεθούν στο διάβα σου, αλλά κανένας μεγαλύτερος από τον Ιούδα. Θα επακολουθήσουν αρνήσεις και απορρίψεις, ωστόσο καμιά απ’ αυτές πιο σοβαρή από τις απορρίψεις και τις αρνήσεις που δέχτηκε ο Υιός Μου. Θα παρεξηγηθείς άσπλαχνα από πολλούς, αλλά γέμισε με χαρά! Μην απελπίζεσαι, μην αντιστέκεσαι, αλλά και μην εγκαταλείψεις. Επίτρεψέ τους να σε καταπιέσουν όπως καταπιέστηκε και ο δικός Μου Υιός, ο Σωτήρας σας, σκανδαλίζοντας όλους τους μαθητές Του.

«Σου δίνω εντολή να παραμείνεις ανεπηρέαστη από τις προσβολές των ανθρώπων και να μην αποκρίνεσαι, όπως και ο Υιός Μου δεν αποκρίθηκε αλλά παρέμεινε σιωπηλός, και με αυτά τα δεινά, θα εδραιώσω την Ειρήνη. Με τα βάσανά σου θα παρηγορήσω τους απαρηγόρητους. Θα επιτρέψω στους καταπιεστές σου να σε καταπιέσουν κι ενώ θα κείτεσαι βασανισμένη, ποδοπατημένη από τους ανθρώπους, Εγώ θα ρίχνω φως μέσα στην Εκκλησία, προκαλώντας μια ανακαίνιση με το Πνεύμα Μου το Τρισάγιο, κάνοντάς Την να παραδοθεί και να ενωθεί.

«Όσο κι αν δειλιάσει η καρδιά σου νιώσε, νιώσε τη Χαρά Μου γι’ αυτή τη νίκη! Η Σωτηρία είναι μπροστά στις πόρτες σας… Κόρη, εγκαταλείψου στα Χέρια του Πατέρα Σου. Ευάλωτο και τρυφερό παιδί Μου, σήκωσε στους ώμους σου τον ζυγό της Ενότητας και κουβάλησέ τον. Όταν θα αποκάνεις στο δρόμο, Εγώ θα είμαι η μόνη σου Ανάπαυση, η μόνη σου Συντροφιά. Στις προδοσίες, ο μόνος σου Φίλος. Εγώ θα είμαι για εσένα η μοναδική Πηγή Γνώσης, που θα σε διδάσκει τα βάθη των μυστηρίων Μας, ώστε να μη λείψει τίποτε σε τούτη τη γενεά και στην επόμενη. Θα συνεχίσω να σκορπίζω πάνω σου τις ευλογίες Μου και το Μάννα Μου για να σε θρέψω.

«Έλα, μη στέκεις σαστισμένη. Έλα, η στενή σχέση Μου μαζί σου Με καταθέλγει και κάνει την ψυχή σου να διψά για Εμένα. Έλα, ναέ του Υιού Μου, σε αγαπώ. Αγάπα Με και υπηρέτησέ Με πρόθυμα. Έλα, χώμα και στάχτη, αλλά με ψυχή και με καρδιά, δόξασέ Με. Έλα Παρασκευή, σε αντίθεση με το σκοτάδι σου Εγώ, που είμαι το Άφθαρτο Φως του Νόμου, θα είμαι στο ταξίδι σου η μοναδική στήλη Φωτός, για να οδηγήσω εσένα και τους άλλους στον Νόμο Μου.»

Κι εσείς,¹ ακόμη κι αν έχετε τυφλωθεί και προχωράτε ψηλαφιστά μέσα σε τούτη την ερημιά, στερημένοι, πεινασμένοι και καταδιψασμένοι, ακόμη κι αν νιώθετε νικημένοι από τη φοβερή μάστιγα, επιστρέψτε όπως είστε σε Εμένα! Γιατί αντιστάθηκα στη Θεϊκή Οργή Μου θυμίζοντας στον Εαυτό Μου ότι Εγώ σας γέννησα… και θα στέκομαι πάντα στο πλευρό σας και όπου κι όπου πηγαίνετε. Πλησιάστε τον Ζωντανό Θεό και θα φανερώσω την καλοσύνη Μου απέναντί σας, για να σας διδάξω ότι η ευσέβεια είναι ισχυρότερη όλων. Η ευσέβεια θα σας προφυλάξει από την αμαρτία.

Ελάτε και ρίξτε τις ρίζες σας σε Εμένα, για να σας κάνω κι εσάς ένα Δένδρο με κλαδιά που καρποφορούν και πάνω σε κάθε καρπό σας θα είναι χαραγμένη η δική Μου επιγραφή, ώστε όσοι θα φάνε να συνεχίσουν να πεινούν. Και από κείνη τη στιγμή, θα στρέψετε το αυτί σας στην τρισάγια Αλήθεια, και στρέφοντας την καρδιά σας στην Αλήθεια, θα ζήσετε.

1 Από δω και πέρα, ο Θεός μου ζήτησε να διαβάσω το απόσπασμα αυτό στις Σκανδιναβικές χώρες που επισκέφθηκα: Όσλο, Γκέτεμπουργκ, Στοκχόλμη και Κοπεγχάγη.