11 Σεπτεμβρίου 1992
Ειρήνη σε εσένα.
Κόρη, θα σου ζητήσω σήμερα τα ακόλουθα:
– Να απέχεις περισσότερο από το φαγητό.
– Να αναπαύεσαι όταν πρέπει και να μην αναβάλλεις το ροδάριό σου για τα μεσάνυχτα!
– Να πηγαίνεις πιο συχνά για εξομολόγηση. Μη λες ναι και ύστερα δεν το κάνεις. Καλύτερα να λες, “θα προσπαθήσω να Σε ευχαριστήσω, Κύριε!”
Ο Βασιλιάς σου γνωρίζει τις δυνατότητές σου, το βάθος της αθλιότητάς σου και τη φοβερή σου αδυναμία. Μαθήτρια, ο Δάσκαλός σου δεν θα σου στερήσει το Φως Του, θα σου δώσει αρκετό Φως για να προοδεύσεις και να ακολουθήσεις τα αχνάρια του Δασκάλου σου, και όσα αντιμετώπισε ο Δάσκαλος θα το αντιμετωπίσει και ο μαθητής. Δεν είπα: «δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από το δάσκαλό του, ούτε δούλος ανώτερος από τον κύριό του. Είναι αρκετό για το μαθητή να γίνει όπως ο δάσκαλός του και για το δούλο όπως ο κύριος του. Αν αποκάλεσαν τον οικοδεσπότη Βελζεβούλ, πολύ περισσότερο θα το κάνουν για τους δικούς του;»1 Αν οι δικοί Μου πίστεψαν πως είχα χάσει τα λογικά Μου,2 και τι δεν θα ακούσεις τότε από τους φίλους σου; Έλα, αγκάλιασε τον Σταυρό Μου και μάθε από τον Δάσκαλό σου.
Η Ψυχή Μου χαίρεται κάθε φορά που σε ακούω να προσεύχεσαι. 
