Παρουσίαση της Ελληνικής Έκδοσης του βιβλίου
“Υπάρχει ο Παράδεισος αλλά υπάρχει και η Κόλαση”
στο Εκπαιδευτικό Βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης, Θεσσαλονίκη

Στις 7 Ιουνίου 2018, πετάξαμε στη Θεσσαλονίκη για μια επόμενη παρουσίαση. Η Βασούλα είχε κληθεί να μιλήσει για άλλη μια φορά για το βιβλίο της ‘Υπάρχει ο Παράδεισος αλλά υπάρχει και η Κόλαση’, στο τοπικό βιβλιοπωλείο: Μαλλιάρης Εκπαίδευση.

Λόγω της θετικής αποδοχής που είχε το βιβλίο στην Κρήτη, αισθανόμασταν πολύ αισιόδοξοι για την παρουσίαση. Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο, το εσωτερικό του αεροδρομίου γέμισε με πεταλούδες, κάτι που εξέλαβα ως σημάδι ότι και αυτή η παρουσίαση θα είναι επιτυχημένη. Η Νίκη, η Τερέζα, ο Φίλιππος και η Χίλντεγκαρντ μας υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο και μας συνόδευσαν στο check-in του ξενοδοχείου. Πριν από την έναρξη της παρουσίασης, γευματίσαμε σε τοπικό εστιατόριο. Μας συνόδευε ένας μοναχός (φίλος της Βασούλας) που ήρθε από το Άγιο Όρος και παρακολούθησε την παρουσίαση του βιβλίου εκείνο το βράδυ.

Η αίθουσα παρουσιάσεων, η οποία χρησιμοποιείτο και ως θέατρο, ήταν πολύ όμορφη, με άνετα καθίσματα, καλό φωτισμό και καλή ακουστική. Με περίπου τριάντα πέντε παρευρισκόμενους, η αίθουσα ήταν γεμάτη. Αυτό μας έκανε πολύ χαρούμενους.

Η διευθύντρια του βιβλιοπωλείου καλωσορίζει το κοινό

Η Βασούλα μιλάει για την αυτοβιογραφία της

Ο διευθυντής του βιβλιοπωλείου καλωσόρισε το κοινό. Έκανε μια ομιλία για την ιστορία της αίθουσας και στη συνέχεια κάλεσε την Στέλλα να παρουσιάσει τη Βασούλα. Θα έκανα ταυτόχρονη διερμηνεία, αν χρειαζόταν.

Η Βασούλα ξεκίνησε την ομιλία της καλωσορίζοντας το κοινό. Όλοι έδειχναν ενθουσιασμένοι για την παρουσία τους εκεί. Μίλησε για το βιβλίο της ‘Υπάρχει ο Παράδεισος, αλλά υπάρχει και η Κόλαση’, τονίζοντας ότι πρόκειται για την αυτοβιογραφία της. Ο Κύριος χρησιμοποιεί όποιον και ό,τι θέλει να χρησιμοποιήσει, δίνοντας σε ανθρώπους διαφορετικά χαρίσματα προς όφελος της Εκκλησίας Του. Μας υπενθύμισε ότι όταν διαβάζουμε τα μηνύματα, πρέπει να αντικαθιστούμε το όνομά της με το δικό μας, γιατί τα μηνύματα είναι για όλους μας, όχι μόνο για εκείνη. Αν είχαν δοθεί μόνο προς όφελός της, η Βασούλα δεν θα είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να τα διαδώσει και το δώρο αυτό θα είχε παραμείνει κρυμμένο. Κατέληξε λέγοντας ότι το νόημα της ζωής είναι να αγαπάμε τον Θεό και τον πλησίον μας. Οι σκέψεις μας πρέπει πάντα να Τον συμπεριλαμβάνουν, ως μια αδιάλειπτη προσευχή.

Η Βασούλα απαντά σε ερωτήσεις του κοινού

Το κοινό έκανε πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις όταν η Βασούλα ολοκλήρωσε την ομιλία της. Εδώ είναι μερικά από αυτές:

  • Γιατί ο Θεός επέλεξε την Βασούλα, ένα άτομο που δεν είχε καμία μορφή κατήχησης, αντί για έναν ιερέα, έναν μοναχό ή μια μοναχή για αυτή την αποστολή;
  • Αφού έχουμε την Αγία Γραφή, γιατί χρειαζόμαστε αυτά τα μηνύματα;
  • Ποιες προφητείες που αναφέρονται στα μηνύματα έχουν εκπληρωθεί;
  • Αν η Βασούλα μπορούσε να δει τις ψυχές των αποθανόντων, πώς έμοιαζαν όταν της εμφανίστηκαν στην αρχή της αποστολής της;
  • Ποια είναι η γνώμη της Βασούλας για τον Οικουμενισμό;
  • Εφόσον ο Θεός είναι ο Πατέρας όλων, θα μπορούσαμε να προσευχηθούμε στον Ιησού, στον Βούδα, στον Μωάμεθ και γενικά σε οποιαδήποτε θεότητα με τον ίδιο τρόπο;
  • (Και η πιο συνηθισμένη ερώτηση που εμφανίζεται σε κάθε παρουσίαση): Αφού ο Θεός είναι καλός, γιατί επιτρέπει να συμβαίνουν κακές καταστάσεις, όπως οι πόλεμοι και η δυστυχία;

Μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης ερωτήσεων/απαντήσεων, οι ακροατές αγόρασαν το βιβλίο. Στη συνέχεια περιμένοντας στη σειρά για να υπογράψει η Βασούλας το βιβλίο τους και να φωτογραφηθούν μαζί της. Όλοι έδειχναν τόσο χαρούμενοι. Ακόμα και ο εικονολήπτης αγόρασε το βιβλίο και πλησίασε τη Βασούλα, λέγοντάς της ότι τον λένε Δανιήλ. Χαμογέλασε και του είπε ότι είχε το ίδιο όνομα με τον άγγελό της. Έμεινε έκπληκτος όταν το άκουσε αυτό!

Η Βασούλα υπογράφει την αυτοβιογραφία της

Ως παράπλευρη σημείωση στις κορυφαίες στιγμές μας, είχαμε φέρει μαζί μας δύο περιοδικά της Αληθινής εν Θεώ Ζωής που παρουσίαζαν το προσκύνημα στη Ρωσία. Στο εξώφυλλό του υπήρχε η εικόνα μιας όμορφης ρωσικής εκκλησίας. Δυστυχώς, όμως, κανείς δεν ήθελε ένα αντίγραφο επειδή ήταν γραμμένο στα αγγλικά. Παρ’ όλα αυτά, το επόμενο πρωί, ενώ τρώγαμε πρωινό, είδαμε δύο Ρώσους μοναχούς στο λόμπι του ξενοδοχείου. Κατά πάσα πιθανότητα είτε κατευθύνονταν προς το Άγιο Όρος είτε επέστρεφαν από εκεί. Αμέσως θυμήθηκα τα περιοδικά. Η Χίλντεγκαρντ πλησίασε τους μοναχούς και τους έδωσε τα περιοδικά. Έμειναν έκπληκτοι. Την ευχαρίστησαν και τα πήραν.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει μάταια ή τυχαία!